Verslag Oeganda

This is Africa man. Altijd humor. We zijn op zoek naar onze lodge. Er staat een mooie dame in uniform aan de gate van het park. Adrie vraagt aan haar: "Do you know where this lodge is". Zij zegt: "No" en wijst naar auto en: "Maybe you should talk to these people". Adrie: "Do they know?". Zij: "No, they don't".

Niet de grootste en niet het meeste water, maar wel de krachtigste. De brede
(Victoria) Nijl moet zich door 6 meter breed persen, met als gevolg dat honderden meters verder nog draaikolken zijn.

De heerlijke hectiek van de markt

Sheevy's in Fort Portal. Even een beer en lunch zoeken.
Vanmorgen dame bij receptie: "Blijf nog een nacht, jullie zijn tenminste leuk", Nee, qe moeten door. Waarheen? Fort Portal. "Mag ik dan mee?" vraagt ze

Haha, in Oeganda. Kijk eens goed op de menukaart, linkerkant, over de helft

Heerlijke hectiek op de markt

En dat geweer is geen overbodige luxe. Spraken net 2 Belgen. Vrouw had kogel in voet die was afgeketst op schedel van buffel die haar man tussen zijn horens op de grond had gepind. Bizar verhaal. Die man was met ons mee. Had alleen nog pijn in zijn rug en een dik been.

Ik moest rennen tijdens filmen. In de laatste seconde hoor je waarom. Dus geluid aan.

Uiteindelijk kwamen er een paar uit de bomen. Zo mooi. Wat een gave ochtend.

Raam aan bestuurderskant werkt niet meer. Da's lastig. Proberen te repareren.
Update; fase 3, op vage plek laten solderen en nu met 5 man asm het werk.

We werden aangehouden door de politie. De man wilde onze papieren niet zien. Maar waar wij vandaan komen, of we een koning of koningin hebben, over Queen Elizabeth, wat we van het weer hier vonden en wat we nog gaan doen. Met een grote grijns zwaaide hij ons uit.

Onze huidige lokatie. Leuk, vannacht slapen we op de evenaar

Doordat onze tocht in het park met de gorillas vervroegd was en we wat pech hadden met de auto had ik verwacht geen bezoek meer te kunnen brengen aan het Queen Elisabeth National Park. Maar wat een dag is het geworden! De reparartie van de raambediening was al een avontuur op zich, eerst bij benzinepomp, toen naar een soort sloppenwijk bij twee repairshops waar ze konden solderen en tot 7 mannen die aan het werk waren. En kort ritje naar even voorbij Kasese, de Wild Track Lodge, op de evenaar. Daar kon ik nog een middagsafari regelen en het werd prachtig, getuige bijgaande foto’s. En onderweg natuurlijk nog de politiecontrole waarover ik al eerder schreef. Al met al weer een topdag!

Met de titel hebben we bijna alles. Ik zie woud, (veel) regen en ook mist. De gorilla's komen dan morgen.

Wat een dag weer! Een stevige wandeltocht door de bergen, over bomen en struiken, door modder en rivieren. Maar de beloning was daar, nadat de trackers vannacht al een familie gorilla's hadden opgespoord. Zo mooi, een paar vrouwtjes, paar jonkies en de baas, een silverback. Helaas was die laatste niet zo genegen op de foto te komen, hij zat alleen maar onder een struik te eten. En wat je in films ziet gebeurt ook echt. Gorilla's kloppen zich op de borst, zelfs de kleinste probeert het. Van Adrie heb ik een filmpje geleend, ik maakte foto's.
En ze regelen het goed. In kleine groepjes van 9 verspreid over het woud naar andere gorillagroepen. Of eigenlijk 12 mensen, 9 en dan 1 gids en 2 paramilitairen met een k47 ter bewaking.

Er staat immigration office. Maar we gaan eruit. Al een heel gedoe met papieren. Kijken hoe het straks gaat bij Rwanda in komen.

Het probleem is puur burocratisch. In de aanhef op de brief staat dear sir/madam (immigration) en dat moet zijn dear sir/madam (customs). Tja, this Africa, man

Update; anderhalf uur en wat steekpenningen verder en we zijn erdoor. In Rwanda.

We zitten aan enorm meer, zie de overkant niet. Paar abuis niet in de stad maar een eindje erbuiten. Dagje rust, morgen verhuizen. Of niet, in de stad zijn de hotels niet veel soeps. En hier heben we wel een heel fijne kamer. En een nest met een roofvogel (soms 2)

Ik heb nergens, op Nederland na natuurlijk, zoveel fietsen gezien als hier in Rwanda. En het is absoluut niet vlak, vaak zie ze je lopend duwend een steile helling op met zware bepakking. En wat vervoeren ze zoal? Heel veel -als taxi- een of meer mensen en verder heb ik gezien, enorme zakken, planken van enkele meters (vervoerd in de breedte), 8 kratten bier, honderden bananen of ananassen. En alles wat er nog meer op past.

Vermoeiende rit. We moesten weer rechts rijden, veel klimmen en scherpe bochten en duizenden fietsers op de weg. Maar we zijn er, weer in Oeganda. Niet in tent, want geen douche en geen toilet hetgeen wel op Booking stond. Nu kamers voor same price.
Overigens is route slecht te zien, we hebben vanuit Rwanda grotendeels dezelfde weg gereden als heen.

Echo Park, heel goed boek. Heerlijk ontspannen aan het meer, op de steiger. Doet me goed, was hard reizen afgelopen tijd. Stil hier, enige geluid komt van de vele vogels.

Bestemming bereikt. Hyena Hill Lodge, Lake Mburo. Vanmiddag park in. Hier is vorige week nog een visser aangevallen door een nijlpaard en vervolgens opgegeten door de krokodillen

Apen, hippo's, zebra's en wrattenzwijnen. En vooral heel veel bush waardoor je weinig kunt zien.

Heerlijk relaxed plekje, Bushpig hotel. Na een vreselijke rit. De meer dan 2100 kilometer die we eerder reden waren prima te doen, rustig aan, geen stress. De weg van Mburo naar Kampala is een ramp en gevaarlijk. Vrachtwagens die 10 kilometer per uur rijden, grote bussen die 100 rijden, en alles ertussen in. Veel inhaalmanoeuvres die niet kunnen, visboeren die de weg op springen om hun waar aan de man te brengen, veel roadblocks, veel autowrakken. Je hebt werkelijk 8 ogen nodig. Er was veel stress, zoveel zelfs dat Adrie en ik "woorden" kregen Maar dat was gauw bijgelegd, een handdruk en we begrijpen elkaar natuurlijk (bijna) volkomen. Uiteindelijk hebben we de Landcruiser zonder een extra krasje geparkeerd en deze wordt zo opgehaald door de verhuurder. Nu een grote bier!

Wat een reis, waanzinnig. Nu klaar en paar dagen rustig aan Kampala en Entebbe

Ik voelde me niet comfortabel om uitgebreid foto's te maken, teveel chaos, teveel mensen. In de ene straat verkocht men naaimachines, in de andere glasramen, de volgende lampen en ook nog een met vloertegels. En natuurlijk was er de markt met kippen, groenten en fruit. Maar zo'n drukke chaos, heb ik niet eerder gezien

Iets relaxter dan hectisch Kampala. Aan Victoriameer, een van de grootste meren ter wereld. Even ontspannen en morgenavond vliegen.

De vrouwen hakken de vissen. De maraboe wacht op de ingewanden.
En verder loopt er nog een prediker hard schreeuwen, waarbij de vrouwen af en toe instemmend zingen.