Verslag The Caribbean Tour

Hoop voorbereidingen. Visa, entreegelden, medicijnbriefjes, paspoorten gele boekjes etc. We faan immers naar een hoop landen. Alles netjes in Onenote gezet, dus ook digitaal bereikbaar. We kunnen op weg.

We zitten aan boord. Kolet app (eSIM) installeren, met alvast een abo voor Frans-Guyana. Dat voorkomt roaming kosten.
En nu natuurlijk het verplichte glaasje champagne.

Het was een lange dag. Om 4 uur op, 2 vliegreizen en nu is het voor ons door het tijdverschil reeds 23 uur. Wat fotootjes in Cayenne en op het strand bij ons hotel. Nu een biertje en zo eten in de stad en vroeg baar bed.

Was wel even stressen. Een uur rijden werd twee uur door een enorme file. We dreigden de boot te missen, letterlijk en figuurljik. Maar de boot wachtte op de laatkomers en we konden mee. Een prachtige en enerverende toch per boot naar ons kamp. De rivier werd steeds smaller, met steeds meer hindernissen, maar onze kaptein manouvreerde erom en erover heen. En heerlijk, voor de lunch, een vruchten-rum punch. De kanotocht ging niet door, vanwege laag water. Na het zwemmen in de rivier hoef je niet af te douchen, het is hetzelfde water.
En ik dacht, een eco lodge, daar is niks. Dat klopt gedeeltelijk. Geen stroom, geen telefoon, geen intrernet, maar een overvloed aam drank.

Leuke tijd in een prachtige omgeving. Beetje zwemmen, het woud verkennen, met interessante weetjes over de bomen. En goed, Ceools, gegeten. Grappjg detail over de rivier, 4 keer per dag wisselt de stroomrichtig en het hoogteverschil is ruim een meter. Dit onder invloed van eb en vloed, terwijl de zee 11 kilometer weg is.

Was weer een topdag. Op het Space Center hebben we veel geleerd over het fabriceren en lanceren van raketten. We mochten natuurlijk niet bij de operationele lanceerinstallatie van de Ariane-6 komen, er staat al een raket klaar voor lancering op 4 november. Maar wr zijn wel bij de 'oude' installatie can de Ariana-4 en 5 geweest. Indrukwekkend. Ook het commandocentrum ('Houston, we have a probkem') was bijzonder. Ook dit centrum ligt buiren de straal van 7 kilometer waar niemand mag zijn tijdens een lancereing. Alkeen op twee plekken zitten mensen dichterbij die direct bij de operatie betrokken zijn, zoals voor het weer en voor het tanken. Maar die zitten dan ook in dikke bunkers.
Hierna zijn we en naar de markt geweest en lekker een biertje wezen drinken aan het strand.

Bizar als je hoort en leest hoe gevangenen, boeven en politieke gevangen werden behandekd op de strafkolonie op deze drie wilanden. Een groot deel heeft het ook niet overleefd. Velen stierven soir ziektes en de doodstraf, die op drie manieren uigevoerd kon wordenen die in de vorm van de quillotine keek me de nog minst erge. En de Fransen doen er ook alles aan om dit stuk geschiedenis te wissen. Er is bijna geen documentatie (meer) en liefst wilden ze alles platgooien. Space Center echter, wilde het behouden en heeft een hoop in renovatie gestoken en nu zit ook Unesco erop. Maar de ergste plekken, zoaks cellenblokken e d. zijn zeer vervallen en overwoekerd doir oerwoud. Er zijn nog wel verhalen overlevenden, zoals Papillon en die heeft een prachtig boek geschreven, dat ik nu aan het lezen ben.
Maar los van dit alles, het zijn prachtige eilanden en we hebben een bijzondere dag gehad.

Vandaag een rit van 2,5 uur van Kourou naar Saint-Laurent. De weg was goed, rustig en mooi. In Saint-Laurent een goede lunch en dan wederom naar een gevangenis. Wat een gruwelijk regime heerste daar en het is nog maar 70 jaar geleden dat het stopte. Zie de Polarsteps van Mattie hoe is ik een strafcel lag. Toen de grens over met een piroque, klein bootje. We werden gedropt aan de overkant in Suriname en toen moesten we zoeken naar een grenspost. Eenmasl gevonden bleek die dicht, het was een feesfdag (Diwali) en dan gaan ze vroeg naar huis. Even gevraagd bij een andere post, de Miltaire Politie en daar zei men: haal maar een stempel Paramaribo. Nou, dan zijn we pas over een paar dagen en tot die tijd zijn we illegalen. Mooi verhaal. Vervolgens nog een rit naar de volgende oversteek met de boot naar de prachtige Plantage Frederiksdorp, een paradijs. Ons huis is een oude politiepost.
Onderweg nog proberen geld te pinnen, 3 banken en een creditcard geprobeerd zonder succes.

Lekker samen op de fiets langs de oude plantages met koloniale namen als Marienbosch, Roodenburg, Frederiksdorp, Rust en Werk enzo. De plantages worden doorsneden door talloze kanaaltjes met sluizen. De kanalen zijn natuurlijk voor de irrigatie em de sluizen zorgen voor een hogere waterstand dan de rivier. Zo blijft het zout buiten, de rivier is immers brak. Overigens worden de plantages niet meer gebruikt, op kleine stukjes na door lokale boeren. Zo sprak ik een oude boer die op een klein stukje allerlei fruit, groenten en rode pepers verbouwt en die verkoopt hij oa aan ons hotel. Zijn opa had het stukje land gekocht en er in 1902 een huisje op gebouwd. De boer woont er nog steeds. Mooi om te zien waar de mens de plantages verlaat de natuur het weer over neemt. De jungle groeit weelderig.

Mooie tocht over ondergelopen land. Dit was ooit een plantage maar door een zakeljjk dispuut is de dijk in 2000 doorgestoken. Het land is nooit meer drooggelegd en de natuur heeft het weer overgenomen. Heel veel grote roofvogels, vissen en kaaimannen. Van die laatste hebben we voornanelijk de oplichtende ogen in het donker zien, maar ook een paar kleine naast de boot. Een heel klein exemplaar aan boord genonen. Het beestje was heel rustig en zwom op zijn dooie gemak weer weg. In het donker ook heel veel vleermuizen, en nog nooit gezien, die vingen visjes.
Aan het einde van het kanaal kwamen we uit op een strand aan de oceaan.
Dijkjes werden met de boot op een bijzondere manier overgestoken.

Ik had al geschreven over ons avontuur bij de Militaire Politie later op de ochtend, maar eerder was er ook al iets gebeurd. Onze taxi botste achterop een vrachtauto. Om het niet nog spannender te maken op één dag gaan we maar niet de jungjetocht achter ons hotel maken. Stel je voor dat je ook nog een kokosnoot op je hoofd krijgt

Naar Paramaribo gereden voor een stempel in het paspoort, zoals geadviseerd door de MP in Albina, de grens. Bij de Militaire Politie kon het niet, we moesten terug naar de grens. Of kon het wel? Na een telefoontje door onze taxichauffeur mochten we ons melden bij Het Hoofd. Hoop vragen en gedoe, maar in de verte hoorde ik twee keer 'klak' en dacht een stempel! De strenge man kwam terug en gaf ons de passen. We kregem hele tirade over ons heen hoe dit had kunnen gebeuren en wat er nog met ons kon gebeuren als illegalen. En hij ging een onderzoek instellen. Maar hij eindigde met het verlossende: "Het is nu in orde". Wij hebben hem uitgebreid bedankt.

Ik had, ondanks de perfecte kamer en dito bed, heel slecht geslapen. En het was warm vandaag. In de morgen had ik weinig inspiratie tot verhalen of foto's, maar het werd toch een leuke dag. 30 kilometer fietsen door nieuwe jungle (was ooit plantage), langs rivieren en het interessante fort Nieuw-Amsterdam. De dag afgesloten met een biertje in leuk Paramaribo

We ziten in een bus. Wij twee en 16 Suinamers van een bedrijf, een notariaat. Bedrijfsuitje. Halve bus zit al vol met eten en drank. Een grote keet, heel gezellig. Net na vertek om half tien gaat het bier rond. Wij doen mee. Lachen dit.

Laag water, dus we moeten uit de boot. Jongetjes van een stam op de oever trekken hem er door.

Heerlijk. In het donker op zoek naar kaaimannen. Wel gevondan, lastig fotograferen. Overdag naar een dorp, erg leuk. Mooi te zien hoe ze een boot maken. Zowel onderkant als beide zijkanten zijn uit één stuk. Moet nogal een boom geweest zijn. En verder genieten van totale rust aan de rivier in de jungle. Ik voel de rust in het lichaam terugkeren na de hectische afgelopen periode. Er vloeit een traantje.

Wat een heerlijke tijd hier in Knini Paati. Zo mooi, zo relaxed, vriendelijke mensen, heerlijk eten en drinken. We gaan zo weer terug naar Paramaribo, kost zo'n uur of vijf. Morgen vliegen dieper de jungle in.

Een hele belevenis het vertrek. De vertrekhal is een loods per luchtvaartmaatschapotij. Het is een wen soort loods voor vracht, met vele pakketten en dozen en heel grote weegschaal. Ook wijzelf worden daarop gewogen, net als onze bagage. We kregen een houten instapkaart en werden in een wachruimte aan het platform gezet. Naast ons werden alle stoelen uit ern vliegtuig gehaald tbv vracht, dat was dus iet ons vlievtuig. Wij zounden met Gum Air vliegen maar het werd inerens Blue Wings, ook goed. Voorin de kist met een mooi uitzicht op start en landing. Ons resort is alleen door de lucht bereikbaar, alles moet ingevlogen, vandaar dat wij ook veel vracht mee hadden. Na hartelijk welkom en een lunch werden direct met een gids het bos ingestuurd om te wennen. Een leuke wandeling. Daarna kregen ons huis. Prachtig.

Vandaag een boottocht stroomafwaarts en een wandeling langs de kreek naar een stroomversnelling. Daar de meegenomen lunch genuttigd en gezwommen, heerlijk.Wat hebben we gezien aan dieren. Veel roofvogels, ara's, een gezin kapibara's, een kaaiman. En het was heel leuk te horen hoe mensen in de natuur leven van het oerwoud en hoeveel ze gebruiken als apotheek. Van sappen drinken die beschermen tegen slangebeten tot het verzorgen van wonden, ontsmetten met de ene boom en pleisteren met een andere boom.

Een lange wandeling door het bos. Hoog in de bomen zaten baardapen vruchten te eten en het regende restanten. Baardapen kammen hun scheiding met stekele vruchten. Hoe bijzonder. Weer mooie verhalen gehoord over het leven in de jungle. Djiego, onze gids is een Arawak indiaan kent dit leven als geen ander. In de middag nog een heerlijke tour met de kayak, ik had helaas geen camera bij me. Weer mooie dieren gezien waaronder veel ara's en de zeldzame harpij, de grootste arend met een spanweidte van 2 meter.

Dat was bijzonder. 4,5 dag van de buitenwereld afgesneden. Geen telefoon, geen irritant hardop videobellen, geen mail, geen internet, geen nieuws. Hoe zijn de verkiezingen afgelopen, hoe is het weer, wat doet de bitcoin? Geen idee. Alleen al die prachtige geluiden van de jungle. Beviel me prima, totale rust, enorm veel geslapen. Het was een heel bijzondere en mooie ervaring.

Lekker vluchtje terug. Wat bumpy door de buien, maar we zijn er. Weer terug in de stad, zoaks ze hier zeggen.

Bigi Pan, groot meer, eigenlijk meer modderpoel en moeras. In deze tijd heel ondiep. Ik was anderhalve dag wat ziek, maar toch enkele toertjes kunnen doen
Heel veel vogels en een enkele kaaiman. Bijzonder was de trek iedere ochtend en avond van de rode ibissen, duizenden door de lucht.

Nieuw Nickerie, de tweede stad van Suriname. Stil, heet, weinig te doen, de markt is al dicht. Maar het dient ook slechts als springplank naar de ferry die ons over grens naar Guyana naar brengt. Morgen om 7 uur vertrekken we weer
Plots, in de avond, als de ergste hitte is verdwenen, komt de boel tot leven. Winkels gaan open, er verschijnen allemaal eetkraampjes en foodtrucks en ook de cocktailbar opent de deur!
En we zaten te ver van Kourou, dus we konden Ariana 6 niet zien vliegen, maar ze is vertrokken.

South Drain, de plek waar we de grens over gaan. Met de ferry. Kaartje kopen, paspoort en gele koorts check en geld wisselen (geen idee of koers klopt).
Wat vreemde procedure voor de boot: paspoort en geld inleveren, krijg je later terug met wisselgeld en kaartje. Hopen we. Maar het werkt, ik word omgeroepen en alles in orde. Met de ferry de heel brede rivier (met eilanden) over.

De grens over duurde best lang. Steeds werd een stapeltje paspoorten ingenomen, meegenomen naar een kamertje en weer uitgedeeld. In het kamertje was het wel 'klak', dus een stempel. Nog even langs de dame die passen inscande. Toen een lange rit
Onderweg een aaneenschakeling van dorpjes met de namen: Village #47, #46 tot #15 of zo.. Ook namen als New-Amsterdam, Experiment, Zeezicht, Spaarendaam en andere Nederlandse en Engelse namen. En het geheel voelt erg Afrikaans aan.
Nog een tussenstop gemaakt bij Carla's. Heerlijk eten.
Overigens zijn we weer overgegaan naar 5 uur tijdsverschil.

In Georgetown is niet veel te doen. Tot nu ook nog niet één westerling gezien. Maar we vermaken ons prima met de altijd leuke dingen, zoals de haven, markten en een biertje. Eigenlijk is de hele oude stad een grote markt. Duizenden winkeltjes en kraampjes. De vleesmarkt was wel een frisse. Ook verfrissend was een korte hevige bui.
Lunch in een druk, heel leuk tentje. Einde middag nog even naar een brouwerij geweest. Helaas was zijn eigen bier op, de volgende lichting is pas volgende maand klaar. Dan maar standaard bier gedronken. Wel heel leuk barretje.

Leuk tourtje door de stad en weer de markt. Paul ook mee met ons. Toen met de boot over de rivier, veel bouwactiviteiten aan de haven ivm met de komende oliewinning en een enorme brug (Chinees) naast de oude pontjesbrug (Nederland)
Een bijzonder natuurfenomeen, iets voor David Attenborough: Een dertigtal bomen langs de rivier en tussen 5 en 6 uur komen alle vogels daar slapen. Duizenden, reigers, ibissen, rode ibissen, adelaars. En nog wat soorten. Allemaal hutjemutje. Heel apart. En dat midden tussen alle bouwwerken.
Aan de zeedijk (seawal)l, gebouwd door Nederland nog een biertje gedronken, maar bij elke tentje staat de muziek zo hard. We zijn de stad maar ingevlucht en lekker gegeten. Nog even ruzie gemaakt met een taxichauffeur die ons wilde oplichten en Herman laat zich niet oplichten.

Mooi vluchtje naar de Kaieteur waterval. Weer klein vliegtuig en heel klein boardingpasje. Hoewel het droge tijd is blijft de waterval zeer imposant. 226 meter hoog. De waterval is vernoemd naar Chief Kai, vast een indiaan. Onze pilote had een goede kijk op het weer. Zo vloog, als kon, netjes om de buien heen

Gisteren naar kleine vliegveld, vandaag naar het 'grote', ver buiten stad. Lange rit en onderweg heel veel bouwwerken aan de kant tussen de weg en rivier. En de andere kant nog de huizen en vele marktkraampjes. Honderden trucks, kranen en graafmachines. De rivier is tot ver het land in bevaarbaar en er wordt heel veel gebouwd door de grote olievondst op zee. Dit land is enorm in ontwikkeling, veel met hulp van China. Bijna het enige land dat voor voedselvoorziening onafhankelijk is van andere landen. Wat nog ontbreekt is een goede werkmentaliteit. Veel bedrijven zijn afhankelijk van buitenlanders want de eigen bewoners hebben echt de Caribische instelling. Zo heeft onze Chileense bareigenaar ook alleen buitenlanders in dienst: "dan weet je dat ze tenminste iedere dag komen opdagen".
Maar goed, vandaag vliegdag, afscheid genomen van Paul en via Port of Spain door naar Tobago.

Een mooie dag weer die begon met een goed ontbijt. Pittenbrood met laag spinazie, gepocheerd ei en spek. Lekker en gezond. De huurauto kwam om 10 uur en we zijn lekker gaan touren. Weinig woorden nodig, foto's zeggen genoeg.

We bestellen bij het ontbijt een zwarte koffie en een thee. De man schrijft het netjes op een briefje. Een kwartier later komt ie vragen wat we besteld hadden. Een zwarte koffie en een thee. Wat krijg ik weer een kwartier later? Een cappuccino.
Ben benieuwd wat ik te eten krijg. Heb ei met spek en kaas besteld, staat ook op het briefje.
Nou, dat ging goed.

Weer terug op Trinidad, na een supersnelle reis vanaf Tobago. We konden een eerdere vlucht nemen die vertraagd was en binnen 3 kwartier nadat we aankwamen met de taxi waren we al weer geland in Port-of-Spain. Een grote stad. Besloten om eens een goed biertje te gaan drinken na al die matige, standaard pilsjes van de laatste weken. We vonden een goede brewpub, Tommy's. Grote bar aan de brouwerij en lekkere biertjes inclusief mijn favoriete IPA's.

Vanavond is voetbal. Kwalificatie. Trinidad Tobago tegen Jamaica. Mattie kwam op het idee erheen te gaan en nu hebben we kaartjes. In de taxi zei ik dat we nu voor Trinidad zijn en toen bleek de taxichauffeur uit Jamaica te komen, haha. Het schijnt een groot feest te worden. We houden jullie op de hoogte van de stand

Nog niet naar huis, maar toch een beetje thuis. Na een lange reis weer op Bonaire.
Ik stop hier wel met de verhalen. Over Bonaire valt niet veel nieuws meer te vertellen.

Een paspoort gaat 10 jaar mee. Als de mijne het haalt. Mijn pas is nog slechts 14 maanden oud, maar heeft al 31 stempels.

Ik zou woensdag terug vliegen. Toen het vliegtuig redelijk op tijd Aruba naderde kwam er ineens een uur vertraging bij onze vlucht te staan. Verdacht. Wat later dan gepland naar vliegveld gegaan. Koffer afgegeven. Verder geen nieuws. Er liepen wel vier mensen met hesjes rond met de tekst: 'Inspectie: CAA NL". Verdacht. Van KLM geen info, maar op vliegveld gonst het het al van geruchten door mensen die contact hadden met Aruba. Verdacht. Toen het toestel reeds binnen was werd er omgeroepen dat de vlucht werd geannuleerd omdat er ongedierte aan boord was en het toestel zonder passagiers terug zou vliegen. Ik werd naar hotel gebracht, kon ik ook dineren. Dat ging ook handig, Business Class passagiers mochten eerst naar buiten en koffers ophalen en ook als eerste in het busje stappen, maar de koffers stonden dus voorin de bagagewagen en die passagiers waren dus de laatsten die konden inchecken. Voordeel was wel dat de gewone kamers op waren en we een suite kregen. Ik had Mattie gebeld en we konden kiezen om na het eten te blijven of naar huis te gaan. We zijn gebleven.
Naar verluidt betrof het een of meer ratten.