Verslag Centraal Azie

De oorspronkelijke titel van deze reis was “Karakoram Highway”, want dat was wat we in hoofdzaak wilden doen. De mooie weg door de Himalaya rijden. Nu zijn Adrie en ik al jaren bezig deze reis te maken en nu dreigt hij voor de zesde (!!) keer in het water te vallen. De eerste keer was er gedoe aan de grens met China, toen volgde twee jaren achtereen Coronoa, vorig jaar september gingen we dan echt, maar helaas, door een misverstand had ik een visum aangevraagd wat langer duurde en dat kwam te laat. Vlucht verschoven naar een week later, visum binnen en ok, we konden weg. Het noodlot tartte mij met een bacterieinfectie in de lymfebaan in mijn been. Vreseljjke pijn en weer de reis uitgesteld. Dit keer naar 10 mei dit jaar. Alles in orde en we zouden nu echt gaan. Echter India en Pakistan gingen weer vechten en het werd te gevaarlijk om naar Islamabad te vliegen. Niet gaan of een alternatief? Dat alternatief is nu om de reis ‘andersom’ te doen. We beginnen in Oezbekistan en reizen vervolgens via Kyrgyzstan naar China. Aldaar zullen we besluiten alsnog naar Pakistan te reizen over de Karakoram Highway of via China naar huis te gaan. Voor de zekerheid heet deze reis dan vooralsnog: “Centraal Azie”. Op 12 mei hopen we te vertrekken.

Zoals in vorige post al gemeld zit deze reis al jaren niet mee. Zojuist krijgen we een vertraging door, 2,5 uur. Dat betekent dat we de tweede vlucht, naar Samarkand waarschijnlijk gaan missen. Tja, Adrie zei al: je wilde toch avontuur.

Ongepland en ongevraagd zitten we nu in een wat somber, maar schoon hotel in Instanboel. Adrie zonder koffer, die gaat morgen meteen door. Niks meer te krijgen in hotel, behalve een tandenborstel voor Adrie. Om de hoek is een soort buurtwinkel waar we bier vonden. 4 Turske mannen, die geen Engeks spraken en geen een bankpas werkte. Dan maar met telefoon vertalen en met dollars betalen en Lires terug krijgen. Maar we hebben een biertje op de kamer.

Op onze onverwachte tussenstop even de stad in. Enorme stad. Bezoekje aan de Souq (overdekte markt). Vroeger hingen hier waarschijnlijk geitenkoppen en vissen, nu zie je honderden dezelfde winkels met dezelfde kruiden, snoep, zijde en toeristische prullaria. Toch even leuk

Bosporus, het water tussen West en Oost, tussen Europa en Azië. En een plek waar we een biertje kunnen drinken. Aan de overkant zijn we al eens geweest in 2013, hebben langs de Bosporus gefietst richting Zwarte Zee.

Ja, de 1 miljoen vliegkilometers ben ik nu voorbij. Tijdens de vlucht van Istanboel naar Samarkand ben ik die mijlpaal gepasseerd. Altijd heb ik mijn vluchten bijgehouden in een database en kan ik het zo makkelijk uitrekenen. In de derde grafiek op mijn website: https://www.lamboo.com/vluchten-per-jaar/ is te zien dat de 1 miljoen nadert. De data is nog niet bijgewerkt met de huidige reis, Dat doe ik altijd achteraf.

We hebben best wat afgereisd laatste dagen. En de vlucht van vannacht was niet alles, veel turbulentie (we daalden op een gegeven moment in korte tijd meer dan 700 meter) en krijsende kinderen met slecht opvoedende moeders. Om 5 uur in hotel aangekomen en bijtijds weer op. Dus nu in de schaduw (het is heet) op een pleintje aan de koffie en Lonely Planet's e.d. lezen. Heerlijk ontspannen. En geld gewisseld, 300.000 UZS voor 21,49 euro

Ober was terras aan het koelen met een tuinslang uit de Sovjettijd, vol gaten dus. Ineens sprong Adrie op, een lek besproeide zijn achterste

Ik kan dit ticket niet lezen, maar vrijdag kunnen we op de trein. Vroeg gereserveerd want snel uitverkocht. Online werkte niet, dus even met taxi naar station

Na genoeglijk een paar biertjes bij Sam Craft Pub nu een op rooftop met mooie uitzichten

Vandaag met trein van Samarkand naar Bukhara. Ging prima, alleen de zitplaats zoeken was rommelig aangezien we het ticket niet kunnen lezen. Oude, maar comfortabele wagons, instap heel hoog, eigenlijk in klimmen. Op tijd vertrokken en op tijd aangekomen. Onderweg veel nieuwbouw aan het spoor gezien. Ik hou van reizen met de trein.

Wel warm in Bukhara, vandaag doen we niet veel meer.

Vandaag niet zo'n spannende dag. Na een groots ontbijt door Bukhara gewandeld en wat kastelen en dergelijke van de Emir bekeken. En ook nog wat resten van dat kasteel, want de Russen hebben veel kapot gebombardeerd in 1920. Vroeg naar bed en vroeg op en om 6 uur vertrekken.
Vanmiddag nog even een biertje gedaan bij onze vriend. Zo'n leuke oude barbaas. Zelfde als gisteren. Kwam ons weer ern boks geven en net aan tafel wodka aanbieden. Maar dat deden we niet. Eerst eten.

Da's apart. Deze trein bestaat vrijwel volledig uit slaapwagons, omdat ie snachts de andere kant oprijdt. Om de 2 meter steeds 6 bedden. Wij rijden overdag, dus willen zitten. Dat kan, met een trucje, een medereiziger wist hoe, kan je het onderste bed opklappen tot een tafeltje en twee spartaanse stoeltjes. Gelukkig is het maar vijf(!) uur treinen. We spraken net mensen die terug helemaal naar Tashkent in de nachttrein gaan. Ze baalden nu al, 16 uur in zo'n bedje. Gelukkig vliegen wij naar Tashkent.
Onderweg naar Khiva is weinig anders te zien dan oneindige woestijn. Uren lang. Af en toe schuifelt de oude vrouw van de catering voorbij, in een rode jurk, met haar gescheurde plastic mandje en zak met water en zo.

Khiva heeft een oude binnenstad waar van van alles te zien is. Het is klein, dus met een paar uurtjes hadden we alles gezien. Heel mooi. Ik wilde een foto maken van een mooi beeld en toen liepen er 5 vrolijke oude dames door mijn lens en dus kon ik gauw een mooie foto van ze maken. Vonden ze prima en ze vroegen zelfs of ik hen wilde filmen met hun mobiel. Adrie heeft daar een filmpje van op zijn Polarsteps. Even later kwam er muziek langs en toen gingen de dames helemaal los met mutsen uit een stalletje ernaast.

Vandaag weer een reisdag. Een eind, dus vliegen. Vliegtuig was vol, er waren alleen business class stoelen. Niet te duur, dus die hebben we gekocht en we verheugden ons al op een bubbeltje. Op het vliegveld chaos en hoop herrie, bussen vol met bedevaartgangers, naar de Hadj in Mekka moesten inchecken. Allemaal in dezelfde hesjes, een voor mannen en een voor vrouwen. Bij het welkomstdrankje in het vliegtuig vroeg ik of champagne mogelijk was, maar ik kreeg een resoluut 'njet', oftewel nee. Een teleurstelling maar de stoelen waren groot en de vlucht maar 1 uur. Nu in een bar met de typisch Oezbeekse naam 'John Dillinger'.
Morgen vroeg op en naar het treinstation. Al hoop ik dat ik uit mijn hotelkamer kom, het lijkt wel een celdeur van het gevang.

Nieuw land, nieuwe indrukken. Een paar dagen terug hadden we een lange treinreis en zagen 5 uur niets anders dan woestijn. Vandaag was de treinreis dik 6 uur en zo anders. De stoelen waren dit keer prima en het uitzicht ook, veel afwisseling, steden, stationnetjes, bergen, rivieren, tunnels, de pas over enzovoort. Toen een wat dolle taxirit naar de grens, hij reeds hard, maar ok. De grens formaliteiten gingen heel soepel al zat de sergeant bij Oezbekistan uit gaan heel lang te kijken naar mijn paspoort, zelfs met een blauw lampje en een loep. Kirgistan in was in een mum gebeurd. Taxi naar stad Osh. Hoe anders, minder relaxed dan Oezbekistan. Druk, hectisch, warm. En veel meer verschil tussen oude auto's en dikke bakken. En de bevolking is toch weer anders. Geld ook weer anders, maar heel makkelijk, 1 SOM is 1 cent, dus delen we iedere prijs door honderd. We deden een biertje op een terras tegenover ons hotel en gingen eten een eindje verderop. Eten was prima, de bediening was totaal de weg kwijt. Niet veel te beleven als je uit wilt gaan zoals wij, dus maar meer naar ons terras. Lekker biertje en 'genieten' van een karokefestijn in de ene zaal en een bruiloft in de andere. Er stond een groepje meiden te dansen op de bruiloft waarvan de helft moslima en Adrie droomde van de duizend maagden. Verder hebben we uitgebreid gesproken over het vervolg van onze reis. Linksom China in of rechtsom het oorspronkelijke doel, Pakistan. Morgen nemen we een besluit,

Het politburo van deze mooie reis is bijeengekomen om een besluit te nemen over het verdere vervolg van de reis en heeft unaniem de resolutie aangenomen om de reis te vervolgen via China en niet via Pakistan. Er staan nog te veel gebieden op rood en oranje op het reisadvies van Pakistan. Er kunnen problemen met de reisverzekering zijn en het risico om egens te stranden wegens sluiting van luchthavens of het luchtruim is aanwezig.

Er is tevens het besluit genomen om een zevende poging tot het bedwingen van de Karakoram Highway te nemen in de nabije toekomst. Waarvan akte.

 

Wat een dag. Een om nooit te vergeten. Er valt zoveel te vertellen dat ik de post maar opgesplitst heb in 3 delen, met een paar hoogtepunten. De rit van Osj startte al vroeg, 05:40, het was half donker en grauw weer. De hele tijd hing regen in de lucht, maar over de pas op 3600 meter klaarde het op. Slechte wegen, mooie views. Ineens doemde rechts van ons een immens, besneeuwd gebergte op. Toppen van over de 7000 meter, wij reden nog steeds op zo'n 3700 meter. Het was onwerkelijk mooi, maar moeilijk te fotograferen, we zaten in een kleine taxi met donkere ramen en tijd om te stoppen was er eigenlijk niet. Nadat we dal weer indoken doemde de grens op, maar da's een verhaal apart, voor deel 2

Rond de grens gebeurde zoveel, niet te bevatten. Ik heb helaas weinig foto's, fotograferen is streng verboden. Ver voor de grens was in Kirgistan al de eerste controle, allemaal uit de auto en de pas laten zien aan een norse man met machinegeweer. Richting grens doemde een kilometerslange file vrachtwagens op en verder in de vallei stonden er nog zeker duizend. We hoorden dat truckers er 4 a 5 dagen over doen om de grens te passeren. Nog voor de grens werd onze bagage gescanned en hebben we nog vier keer onze pas moeten laten controleren. Op het laatst bij een hek dat toegang geeft tot een niemandsland van een paar kilometer. Lopen zou dat moeten. Er stond een militair die gebaarde hier te wachten, hij zou een vrachtwagen regelen (of zoiets, geen Engels). Adrie was zo weg, ik was als tweede aan de beurt. Mijn eerste truck die werd gestopt had een te volle cabine, bij de tweede maakte de militair een gebaar van dat het zo stonk dat ie mij dat niet wilde aandoen. De derde was raak, zware tas voorin en rijden naar de volgende grens. Daar was het wat chaotisch, maar een in het zwart geklede, gemaskerde militair hielp mij met mijn koffer (tof..) en toen begonnen de vele paspoortcontroles (5?) en andere controles. Tassen helemaal leeg, laptop onderzocht, alle foto's op de camera bekeken enzovoort. En ook nog een formulier ingevuld. Alles heel vriendelijk, gemoedelijk en behulpzaam. De beambten hielpen met het formulier invullen en ook met de tas weer netjes inpakken en zelf de rits maakten ze dicht. En in de rij voor de finale controle (bijna) werden we uit de rij gehaald voor het verhoor in een kamertje. Vragen en antwoorden via een vertaalapparaatje. Allemaal heel gemoedelijk, mij werd zelfs een sigaret aangeboden, maar toen mijn werk ter sprake kwam, liep hij weg met mijn pas en begon te bellen. Maar alles goed en we mochten door, sterker nog, we werden weer voorin de rij gezet voor de laatste (bijna) controle. Daar schreef de beambe het formulier over in het Chinees, stelde wederom veel vragen, nam foto en vingerafdrukken en klaar. Het geluid van de stempel (klak) is voor mij altijd het teken, we ze zijn er. Toen nog een paar controles en we konden in de taxi. Overigens was het ook niet te lopen tussen verschillende controles en reed er een soort douane shuttle. Op naar deel 3

Op de grens ontmoetten we twee reizigers die ook niet naar Pakistan waren gegaan en met hen vervolgden we onze reis naar Kashgar. Onderweg weer een aantal controles waarbij soms de bagage weer gescand werd en altijd alle paspoort gegevens in de computer werden getikt. Op ëën controle werd het wel heel bizar. Politieman zit in zijn hok en heeft al ons 4 paspoorten. Duurt lang. Komt uit zijn hok met de passen, loopt helemaal om en zegt iets van: meekomen. Gaat bij de deur staan, knikt en geeft mij de passen. Zitten we in de auto komt ie weer naar buiten en vraagt mijn pas. Ik moet mijn naam zeggen, hij fotografeert mijn pas en mij en dat doet ie ook bij de anderen. Hij groet vriendelijk en zwaait en weg zijn we weer.. Onderweg nog een overstappen op andere taxi. Dikke chauffeur die praat en wij niet begrijpen en steeds met zijn telefoon bezig. In Kashgar hadden we wat moeite om het hotel te vinden, op Booking com stond de naam in het Chinees. Twee keer werden we vriendelijk geholpen en toevallig liepen we de hoteleigenaar tegen het lijf en die sprak onze 'gids' aan.

Kashgar is niet toeristisch, we zijn de enige westerlingen hier. Da's leuk, want we worden veel begroet, maar niet lastig gevallen voor allerlei dingen. Ook lastig, want weinig cafés en geen messen en vorken. Nu had ik eten met stokjes ooit geleerd van Sandra, maar da's lang geleden. Even een online opfriscursus doen dan maar. En vrijwel niemand spreekt Engels, maar daar hebben we tegenwoordig techniek voor. Na veel reizen houden we hier ern rustdag voordat morgen de hectiek op de markt weer begint. Meteen mooi de tijd voor het boeken van hotels, treinen en vluchten. Hierbij een paar sfeerplaatjes.

Menukaart uitpluizen met z'n vieren, niet te lezen. Maar we gaan roergebakken varken eten met knoflooksaus, geloof ik. Hopen dat we de goede hebben aangewezen, want daaronder staan varkensdarmen. Ik weet niet of we wat op de foto ook besteld hebben, maar het smaakte heerlijk.

Er lopen hier heel veel mooie vrouwen in de prachtigste jurken. Echt bijzonder. En veel winkels met jurken. En zelfs de straatveegster loopt in een mooie rode jurk.

Apart. Adrie en ik zitten op ons (inmiddels favoriete) plekje lekker te eten en te drinken en toen kwam de ober plots met 2 biertjes (de duurste, IPA) en die hadden we niet besteld. Aangeboden door de meneer daar. Aan de andere kant van het terras notabene. Daar zaten twee heren, gelijk gekleed in zwarte t-shirts. De ene man kwam langs om een praatje te maken, wij proostten en op een gegeven moment begon hij over democratie. Ik hield me maar op de vlakte, A3 iets minder maar was zeker neutraal. De man ging weer naar zijn maat, die wel foto's van ons maakte en begon te bellen. Ben ik nu paranoia of is dit gewoon China?

De veemarkt was een avontuur op zich. Hier wordt van alles verhandeld, geslacht, bereid en verkocht. Noten, honing, kleding, vlees, koeien, schapen, paarden. Zelfs bami wordt hier terplekke gedraaid en wij hoorden van de mannen die we een paar dagen terug ontmoet hebben dat het heel lekker was.
Vee verkopen gaat via het ouderwets handjeklap tot de prijs is bepaald.

Mijn eerste vlucht in China. Ook weer bijzonder. Gebruikelijk is bij boeken van een ticket is dat je je eerste voornaam en achternaam opgeeft. Maar nee, hier moest ook mijn tweede naam Gerardus erbij. Dus dat werd handmatig op de boardingpass geschreven, maar dat was nog niet voldoende, dat moest bekrachtigd worden met een rood stempeltje bij een ander loket. Eastern Airlines is gelieerd aan Skyteam en ik dacht we kunnen naar de lounge. We werden geweigerd, maar na verwijzing naar mijn Gold status mochten we er toch in. Nu zijn de meeste lounges deprimerend ingericht (behalve Stavanger), maar deze wel erg. En geen bier. Boarden gaat voor tijd van start en razendsnel. Wij moesten ons boarding pass laten zien, Chinezen niet, dat gaat met gezichtsherkenning, beetje eng, maar efficiënt. Instappen ook super gedisciplineerd, niet zoals bij ons, getreuzel in gangpad, maar direct koffertje bovenin en zitten! En voor tijd zijn we vertrokken. En voor tijd geland in Xian. In een ander gebied. Vanuit de lucht zag ik al honderden enorme woontorens. Een heel andere, veel moderne uitstraling. Of dat leuk is is vraag 2, maar wij gaan naar de oude stad

Van Kashgar naar Xian. Een wereld van verschil in meerdere opzichten. Van een rustige overzichtelijke stad naar een miljoenenstad, met buitenwijken van honderden, misschen wel duizenden enorne torenflats. Maar ook wel weer met een compacte, oude binnenstad. Wel totaal anders. Ik heb in Kasghar de meeste winkels gezien van mijn leven in in Xian de meeste eettentjes, vooral op straat. En op straat vind je heel veel eten, ook dingen die je normal niet neemt, zoals eendekoppen en een hoop ondefinieerbar spul. In Kashgar was bijna geen bier te vinden, in Xian straten vol (als je even uit de moslimwijk loopt).
We waren laat aangekomen en wilden snel wat eten. Ik bestelde een pasta en wilde extra knoflook. Het Engels gaat hier iets beter, maar nog niet goed want de ober vroeg: “you don’t want garlic?”, ik zei: “No, extra”. Nou dat heb ik geweten, in een klap mijn verkoudheid weg.
Het was wat zoeken op de bierkaart, maar we hebben een paar lekkere biertjes gedronken. Ook nog in een muziekbar gweeest. Niet te laat, want de Kraaij wilde naar zijn nest vliegen.

De eerste keizer van China, Qin Shi Huangdi , dacht dat hij na zijn dood onder de grond verder zou leven en vond het dan wel handig om een legertje soldaten mee te nemen. Dus liet hij duizenden soldaten bakken en wat paarden. Bewapend en al werden ze begraven en afgedekt met een paar meter grond zodat niemand het zou weten. De arbeiders die e.e.a. begraven hadden hebben het volgens mij dan ook niet overleefd. Nog niet lang geleden werden de graven bij toeval ontdekt en zijn duizenden soldaten opgegraven. Er schijnt nog veel onder de grond te liggen, ze zijn nog steeds aan het graven. Helaas moest ik deze tour alleen afleggen. Adrie is niet lekker.

Weer een treinreis, dit maal de highspeed van Xian naar Pingyao. Het station om Xian is megagroot en heeft de uitstraling van een vliegveld. Alles snel en efficiënt, de trein is op tijd en ons paspoort weer twee keer gescand. Trein rijdt hard, tot zo'n 250 kilometer per uur. Afwisselend, steden, boerengebied, bergen met canyons en veel lange tunnels. Soms (plastic) kassen tot de horizon. Dan ineens weer woontorens, soms leeg, dan ineens weer boerenveldjes. Bijna ieder boerenveldje heeft een soort monument op een klein heuveltje, met plastic bloemen en/of een grafsteen. Op een goede oogst of ligt er een oude boer begraven?

De treinreis van Xian naar Peking is lang en we hebben een tussentap in Pingyao. Een nacht maar, maar een goede keuze. Kashgar en Xian hebben ook een muur om de oude stad, maar van de oude stad is niet veel over. Binnen de muren van Pingyao is bijna ieder gebouw nog origineel en natuurlijk is soms wat gerestaureerd, maar veel is nog oud. Gezellig plekje. Een streek waar veel azijn gemaakt wordt in diverse smaken, opgeslagen in zwarte stenen kruiken. Nog een biertje gedronken met een wat eigengereide Italiaan die vooral veel praatte en tenslotte onze voeten in een bad met vissen gezet.

In China is de begane grond verdieping 1 en beginnen hotelkamers bijna altijd met een 8. Ik heb kamer 13 op de beganegrond en dus kamer 8113. Da's logisch. De 8 schijnt het geluksgetal te zijn

Je hebt hier nog oudere wijken (hutongs) met kleine steegjes, met veel kleine huisjes. Zo klein dat er zelfs geen toilet in past. En daarom is er om om de zoveel meter een openbaar toilet. Best schoon. Maar best lastig als je een blaasontsteking hebt zoals ik een paar weken terug.

Er zijn veel Chinezen. En het lijkt erop dat ze vandaag allemaal in de Verboden Stad zijn. Wat een drukte! Eigenlijk te druk en de lange rijen en de vele veiligheidscontroles maken het een vermoeiende bezigheid. Ook door de omvang van geheel, het is groot. Maar het blijft mooi

Gisteren naar NBeer Pub om een biertje te drinken en wat te eten. Een onleesbare bierkaart en heel vreemd couponsysteem om verschillende brouwerijen te proeven met korting. Gelukkig zat ik naast een dame die Engels sprak (de eerste) die ons perfect hielp. Leuke gesprekken. Ze sprak Engels omdat ze oorspronkelijk uit Singapore komt. Ze leerde me nog om een bepaalde biersoort te bestellen in het Chinees en na twee pogingen zei de dame achter de bar: Velly Well! We kregen ook nog een tip voor een andere leuke pub, de Arrow Factory, straks maar eens kijken. Een leuke avond.

Het was een eind rijden. Het weer was niet al te best, een beetje miezerig. De eerste druppels deze reis, maar te weinig om nat te worden. Gelukkig was het niet zo druk als gisteren en konden we rustig genieten van de Grote Muur. Wij noemen hem nem meest Chinese Muur

Ook bij de Lama Tempel is het druk. Met duizenden tegelijk laten wij ons als makke (lama)schapen voeren door kaartverkoop, securitychecks en tempels. Er wordt veel gebeden met wierookstokjes en bijna niet gefotografeerd, behalve door mij. En de Grote Buddha (laatste foto) is zonder meer zeer indrukwekkend. Men zegt dat het beeld uit één stuk gemaakt is. Dat moest dan wel een enorme boom geweest zijn.

Er rijden hier veel leenfietsen en soms staan er teveel op één plek. Dan worden ze opgehaald met een fiets.

Tas gepakt. Met taxi naar vliegveld, in de middag vliegen, begin van de avond weer thuis als er geen oponthoud is. En weer thuis.