Verslag Maya Route

Na een lange vlucht aangekomen op Cancun. Zo gauw mogelijk door naar Vallodolid. Het is nu net 1 mei want 01.00 uur plaatselijke tijd, in Nederland (en voor ons gevoel) is het 10 uur ’s morgens! En we zijn al vanaf 8 uur ’s morgens in de weer, het moge duidelijk zijn: we zijn verrot! Maar ja, je moet ook wat voor over hebben om niet in Cancun te slapen. De vlucht verliep zoals gepland, alleen is het hier een uur later dan was verteld en dus kwamen we om 18.30 plaatselijke tijd aan. Snel een taxi geregeld naar het busstation in Cancun, langs een soort Disney-wereld van hotels gereden; de een nog mooier en sprookjesachtiger dan de ander. En dat dus echt kilometers achter elkaar, vreselijk. De laatste (!!) bus naar Valladolid kunnen pakken om 21.00 uur, en toen werden we pas echt moe, ik viel de hele tijd in slaap en zei tegen Herm dat hij maar wakker moest blijven om te zeggen wanneer we uit moesten stappen. Maar elke keer als ik wakker schrok, zag ik Herm ook slapen (als enige blanken in een bus vol Mexicanen, je spullen om je heen en een bus die gewoon doorreed naar Merida) dus het was “wakker worden, zijn we er al voorbij?” en weer in slaap vallen, heel rustgevend. Gelukkig ging het allemaal goed, ondanks de onvriendelijke buschauffeur. En nu zitten we in “Maria de la Luz” (wat een geweldige naam), een mooi hotel in oude stijl met zelfs een zwembad(je). En de prijs valt heel erg mee, want de peso schijnt geen drol waard te zijn. Goed, ik ga tukken, want morgen gaan we gewoon verder.

Herman was al om 6:30 uur wakker. En ik dus ook. Ok, zei ik, dan gaan we meteen maar naar Chichén Itzá. En aldus geschiedde. Goed ontbijt (gewoon goed) en de bus van 7:30 net kunnen halen (we waren allebei te laat). Chichén Itzá was mooi en vanwege het vroege uur ook nog lekker rustig. Heel indrukwekkend al die oude tempels, piramides en een bron met een diameter van 65 m en 35 meter diep (vroeger gooiden ze er kinderen in bij wijze van offer). Op sommige taferelen zag je nog iets van de oude kleuren en binnen in een museum hadden ze wat nagebouwd en in de ‘colores originales’ nageschilderd. Zo gaaf, ik stelde voor om ons thuis ook zo te schilderen (bruin, okergeel, helblauw, groen). Zo tegen een uur of 12 zijn we weer vertrokken, en konden nog even genieten van de hordes mensen die met bussen tegelijk uit Cancun kwamen toeristen. Net op tijd ontsnapt dus. Bus terug naar Valladolid, gegeten en nu zitten aan het zwembad(je) te relaxen. Morgen vroeg naar Merida.

Inderdaad vroeg, zes uur op ontbijten en pleite. Prima busverbinding weer. Drie uur reizen en aankomen in een volgens de “Eenzame planeet “ hete stad, alweer iets dat klopt. Mozes wat warm. We hadden besloten om Uxmal en verwnaten te laten voor wat ze zijn en meteen een bus te regelen naar Palenque. Voor Uxmal e.d. zou je al weer twee dagen kwijt zijn que heen en terug en Palenque trok ons toch meer. Nou dat verliep soepel: een 1e klas bus geregeld om 22:00 uu voor de trip van 11 uur lang! We hadden dus nog een hele dag te besteden in Mérida, toch maar een hotel genomen want je moet je spullen toch kwijt en een douche na een dagje stad is ook geen overbodige luxe. Hotel is een groot woord, een oud vervallen gevangenisachtig hokje, maar enfin. Mérida is wel een leuke stad, maar zoals gezegd warm en door het vele verkeer erg smerig. Na een paar uur lopen, museum enz. zijn we gestrand op een terras (Tinio’s of zoiets). Een waanzinnig gaaf gebeuren: een oud, hoog Mexicaans gebouw met binnenplaats, volledig vervallen en van alle kanten versierd met bloemen, crepe papier, terracotta potten, oude werktuigen, kruiwagen enzovoort. Hier hebben we onder het genot van pina colada en Corona een stuk of wat kaarten geschreven en later gegeten, ook prima. Nu dus in ons hotel, gedouched en wachten op de bus. Tsjauw.

Nou dat viel mee zeg, die busreis — een hele luxe bus zelfs een toilet aan boord! Alleen na een half uur kregen we het toch koud, niet normaal (leuk die airco). Herm ontdekte gelukkig dat de achterste bank (de bus was maar half vol) heel warm was qua motor. En vanaf toen was het een zeer plezante trip, vooral voor mij want ik heb lekker geslapen. Herm heeft een minder busformaat, maar het ging allemaal prima. Een uur eerder dan verwacht in Palenque aangekomen en hier een hutje in de jungle betrokken - leuke geluiden- Hutje is wat mager uitgedrukt want het is brandnew. Ontbeten en meteen maar door naar de ruïnes hier. Die zijn echt geweldig, vooral omdat ze zo in de jungle liggen, dus tussen al het groen prachtige tempels en kasteelachtige dingen. We kunnen alleen geen trap meer zien! Vooral de trap naar een graftombe in een tempel is heel eng, ze zijn zo al stijl en deze was ook nog een soort spekglad van de vochtigheid, bloedlink maar de moeite waard. Hoe hebben ze het kunnen bouwen zonder lastdieren of machines. Teruggegaan naar onze hut, lekker gelunched met Tom Collins en Corona en nu is het tijd voor een siësta. Je moet je tenslotte aanpassen aan de gewoonten van het land... Overigens kun je elkaar in de ruïne van Palenque het beste vinden als je "Feder!" roept. (Peter) Het werkt gegarandeerd! Herm is nu al aan het siësteren en wordt vreselijk gestoord door het afschieten van vuurwerk wat ze hier blijkbaar de hele dag doen... Met moeite wakker geworden, de stad (het dorpje) in gegaan en wat gedronken in de tent waar Adrie heeft geslapen 1½ jaar geleden. Daar besluiten dan we geen jungle-trek van twee dagen te doen omdat: 1. Herm’s voet niet in staat is om 18 km te lopen en 2. Omdat het gaat naar ‘ouwe gebouwen’ en daar hebben we er al paar van gezien en Tikal nog voor de boeg hebben en 3. Omdat we nog zat jungle tegen zullen komen. En dus besloten we om een trip te boeken naar Misol-Ha en Agua Azul, watervallen. Dat was snel geregeld en niet duur. Weer terug naar onze Cabaña om te dineren. Herm heel gelukkig met zijn sopa de ajo (knoflook!) en ik een aardige groentesoep, en allebei een salade, met weinig sla, enfin. Prima. Nog wat kaarten geschreven en toen vroeg gaan slapen.

Vroeg op (7.30), ontbeten (cornflakes!) en ons busje kwam ons braaf halen voor de tocht. In de bus een Deen met een Engels meisje die ongeveer een jaar gaan reizen (Canada, Amerika en Zuid-Mexico). Op zich nog een leuk idee, maar zij deden het met tent, zelf koken, warme en koude streken dus dikke truien en bikini; kortom, stel je die rugzakken eens voor! O ja, ook nog snorkelspullen en harpoen. Heel leuke lui in elk geval. Goed, Misol-Ha was mooi, een hele hoge smalle waterval waar je ook achter kon komen, maar Agua Azul was echt adembenemend. Zoals Herm al zei, net Burgers' Bush. Heel uitgestrekt, een prachtige natuur er omheen, en warm! We hebben de rivier upstream een stuk gevolgd; daar kwamen we drie gekke Amerikanen tegen die hun hond bij zich hadden, een groot soort pitbull-achtig beest. En die moest dan ook gewoon over de hangbrug, waar veel planken uit ontbraken, springen, maar hij kon zich redden. Terug nog even gezwommen, heel verfrissend ("re-freezing", zoals het Engelse meisje zei). Herm heeft nog een Olympisch record gebroken met de stroom mee. Van wat Nederlanders gehoord dat hier en daar (en vooral daar waar wij heen gaan) nogal wat busstakingen zijn, waarbij ze je gewoon een kaartje verkopen en vervolgens kom je de stad niet uit qua blokkade, maar we zien wel. Saillant detail: langs de rivier diverse kruizen waar mensen verdronken zijn. Terug in de bus en lekker geslapen; goede gewoonte! Weer even het dorp in en tickets gekocht voor San Cristóbal ("Jovel" voor inlanders, alles heeft hier een bijnaam!) voor morgen om 9.15 uur. Nog wat kaarten verstuurd en Tom Collins en Corona gedronken. Nu weer in Cañada gegeten en straks vroeg lezen en slapen.

Vanmorgen, jawel, vroeg op en ontbijten en pleite. Busreis met een luxe bus van Cristóbal de Colon en ja hoor: onderweg een heuse Mexicaanse demonstratie meegemaakt! De weg geblokkeerd en mensen met borden en pamfletjes. Het duurde maar een half uur, dus dan kun je nog volup begrip tonen. Aangekomen in S.C. de l.C. voor het eerst wat koeler, best lekker. In de ‘Eenzame Planeet’ gelezen over oude koloniale bungalows die je zou kunnen huren. Gevonden: op een heuvel met mooi aangelegde terrastuinen, bungalows met open haard, een gasstel uit 1830, houten luiken voor de ramen (zonder glas), houten ledikanten met mooie houtwormstructuur, oude houten kasten, terrasje. Kortom: geweldig, helemaal verliefd... Wel zwaar: omhoog klimmen naar je hut met rugzak, terwijl we op 2100 meter zitten; da's pas ademnood. Het stadje ingegaan, vreselijk mooi, zoals je je Mexico voorstelt. Rum en cola gekocht voor vanavond (bij open haard!). Een boek uit een winkel meegenomen, zonder te betalen en gezegd dat ik hem morgen terug breng (heel vaag...). Hele mooie jurk van Herm gekregen (Indiaans, vooral met m'n twee vlechten die ik al heb sinds we hier zijn qua warm) en er ook maar een voor Antoinet gekocht omdat ik denk dat ze hem ook heel mooi vindt en een maand op hond Jambo passen wel beloond moet worden. (Nu moeten we dus wel drie weken die 2 jurken rondslepen!) Wat gegeten in een leuk tentje ("Paris-Mexico") en toen snel een taxi genomen naar Na Bolom, een huis van Frans Blom en Gertrude Duby Blom. Een Deense archeoloog die wel van een borrel hield en stierf in '63/'64, en een journaliste/fotografe die in '93 is overleden en niet van borrels hield, maar wel van Lacandon-Indianen. Een hele leuke tour door hun huis gemaakt, wat door vrijwilligers allemaal wordt voortgezet. Na Bolom betekent "Huis van de Jaguar" en is natuurlijk een leuke grap qua hun naam. Het was zo'n mooi huis; daar zou ik zo kunnen wonen. Binnenplaats met terracotta potten, planten, mooie tuin, alles prachtig geschilderd in felle kleuren. Vooral de slaapkamer van "good old" Trudy (ook geen mietje) lichtroze en vol met de meest bizarre sieraden en kleren. En het hele huis vol van alle foto's die zij ooit gemaakt heeft (50.000), heel mooi. De kapel met Steinway-vleugel (je mag erop spelen als je dat kunt!), een eetkamer waar je als bezoeker dus ook kunt eten samen met "the staff". Kortom, een heel leuk bezoek; een alternatief museum, zeg maar. Om een uur of 7 het stadje weer ingegaan en lekker gedronken bij The Crocodile, ook weer heel sfeervol. Dat is ook eigenlijk wat hier opvalt; alles (winkels, straten, restaurants, bars etc.) is heel sfeervol aangekleed. Nog wat – deze keer mooie – kaarten geschreven en terug naar onze hut, want we willen daar wel van genieten. Herm nog een maag- en darmtest gedaan door op straat eten te kopen en ik een arme hond geholpen (tot Herms afgrijzen) die iets achter een hek probeerde te pakken. Ik hielp haar dus door het zakje te pakken, waarbij ze me aankeek met een blik van: "ga jij het nou opeten?". Toen ik het door het hek heen trok, rolden daar even zo vrolijk een in verregaande staat van ontbinding kippenkop en poten (geen dijbeen maar tenen) uit. Ze vond het heerlijk... en mijn handen vol met streptokokken, virus, salmonella en wat dies meer zij . Je moet toch een beetje weerstand opbouwen, nietwaar? Ok, terug naar onze bungalow, twee bossen met hout en krant gekocht van een hele vriendelijke portier (brandt 2 uur!). Toen ik zei: "es romántica" (zo goed gaat mijn Spaans/Nederlands inmiddels), vond hij dat heel grappig. Moet je dus wel die hele heuvel op met een bos hout in je armen – ademnood. Eenmaal boven: geen glazen voor de rum-cola, dus heel rolbevestigend: ik glazen halen en Herm fikkie steken (flauw hoor). Maar: hij brandt en de rum cola is goed, gewoon goed. Morgen met Mercedes (hopelijk) een tocht naar indianen stammen, ben benieuwd

Vroeg op (for a change) na een heerlijke koude nacht wel 2x last van darmprotest maar ala. Ontbeten in de Kalkoen (Tucul) en daarna naar Zocalo om Mercedes te vinden. Twee Denen zaten ook op haar te wachten (Anna en Henri), daar wat info mee uitgewisseld. Mercedes kwan zag en overwon, wat een typetje zeg, mooie vrouw van 26 (roept ze al 13 jaar) met een enorme parasol in regenboogkleuren en een persoonlijkheid waar je U tegen zegt. Samen met nog twee Engelse meisjes plus de Denen, gingen we op weg. De stad uit richting Chamula, daar een enorme optocht van mensen en Mercedes legde later uit dat er een demonstratie zou zijn omdat er twee mensen ten onrechte gevangen zitten, beschuldigd van lidmaatschap van Zapatista terwijl niemand dat kan bewijzen. En degene die ze in die eerste plaats heeft aangewezen / beschuldigd heeft nooit meer tegen ze getuigd. We werden neergezet op een trap (mother cement) omdat het gras (mother earth) te nat was. De de school begon, ongeveer een uur lang kregen we onderwijs in achtergronden, geschiedenis, politiek, religie, leefgewoonte en zo meer, heel boeiend verteld met leuke anekdotes. Ook een heel verhaal over de kerk die we zouden gaan bezoeken, katholieke oorsprong van de Spanjaarden maar gemixt met oude Indiaanse rituelen. Te veel om op te schrijven maar heel boeiend. De kerk was dus het eerste wat we bezochten, heel apart. We mochten, helaas maar wel begrijpelijk, niet fotograferen, maar wat een overweldigende ervaring. Sjamanen (medicijnmannen/vrouwen) zitten op de grond in de kerk, die bestrooid is met dennennaalden, mensen genezen met kippen, eieren, pepsi of cocacola en vooral heel veel kaarsen. Mercedes heeft dit ritueel helemaal uitgelegd en er zit veel in, ze is het zelf niet eens met de cola, dat is een moderne slechte vervanger van het oude "póche". En fijn, de kerk was zo gaaf, mensen dronken, sliepen op de grond, muziek, drank, veel wierook, veel kleur. De kerkbanken opgestapeld in een hoek, kortom vrij alternatief. Toen nog twee huizen bezocht waar de rituelen werden voortgezet; drie mannen werden elk jaar gekozen (hombre mayórdomos en zo meer) om zich een jaar lang te wijden aan het eren, voeden en goed doen van de plaats van de ceremonie. Dat betekent: verhuizen met het hele gezin, een jaar niet kunnen werken maar wel veel geld besteden aan muziek, vuurwerk, processies etc. De gekozenen zijn er meestal ook niet blij mee, maar iedereen moet een keer en als voordeel heeft het dat je daarna een geëerd mens bent en in dat jaar veel belastingvrij poche mag verkopen. In een zo'n huis woonde dus een heel gezin, het was niet groter dan ± 4 bij 4 of zo iets, het grootste gedeelte werd in beslag genomen voor de rituelen en eromheen kon men dan nog slapen. Heel bizar. We kregen een beetje poche te drinken, heel heftig. We mochten even lunchen en toen weer verder naar het volgende dorpje. Daar weer een kerk (die was minder leuk) en toen nog een échte oude Indiaanse hut bezocht. Hier woonde oma (85), moeder (46) en (klein)dochter (18). Mercedes kende ze al van vroeger en na jaren mocht ze eindelijk gringo's meenemen naar de hut. De oma was weduwe, haar dochter met kind weggelopen van haar man die alcoholist was en haar sloeg. En zo wonen er dan 3 vrouwen zonder man in een hutje en dat is vrij uniek in Indianenland. Die hut was echt niks, geen vloer (ook geen stoelen dus stel je maar voor), koken op een vuurtje in het midden van de hut (zonder afvoer, gewoon op de grond), dus stikken van de rook, gaten en kieren overal en stel je dan voor dat het wel -8°C kan worden in de winter! De meeste vrouwen lopen dan ook nog op blote voeten, de mannen mogen schoenen. Deze vrouwen konden goed eten (meer ook niet) van de verkoop van de kleden die ze weefden. Nog even wat prachtige kleden verderop in het dorp bekeken (wat een prachtige kleuren! nieuw?) en zo wijs geweest om niet te kopen. Toen weer terug naar San Cristobal. Gelopen, geterrast, kaarten geschreven, naar de hut (siësta) en oja, de demonstratie gezien!! Wat een mensen zeg, er kwam geen eind aan, prachtig. Gelukkig veel foto's kunnen maken. 's Avonds weer gegeten bij Tuluc omdat we "the great pizza place" niet konden vinden. Groot stuk vlees met kaas, spinazie en spek, café met toch een onheimisch gevoel (maag-darm enzo). Nu weer bij de open haard, die slecht brandt qua nat hout, waarbij Herm de legendarische woorden sprak: Kut Hout – Hut Koud. Morgen naar de canyon (Schwarzenegger Falls).

Potverdomme: alweer om 7 uur eruit, dat is dan vakantie! Meteen naar het busstation gegaan en om 8 uur zaten we al in een prima bus met Steven Seagal film op weg naar Chiapa de Corzo. Hoog door de bergen en diepe dalen maar een prima trip. In Chiapa koffie gedronken en een taxi naar de afvaart, daar ontbeten en het bootje in met nog wat Mexicanen, Engelsen en twee Nederlandse dames. De tocht was spectaculair, op sommige punten rijzen de wanden tot 1200 meter hoog en dan loodrecht! Mooie natuur, heel veel pelikanen die soms heel dicht langs de boot mee vlogen, een soort witte kraanvogels en ja hoor: heuse krokodillen! De matroos had een scherp oog voor die beesten, hij stuurde dan plotseling naar de kant en dan zagen wij een minuut later inderdaad: krokodil. Na ruim een uur kwamen we bij de stuwdam en daar hebben we wat gedronken. Het was zeer de moeite waard. Op de terugweg zelfs nog een paard zien zwemmen! (Niet geheel onvrijwillig overigens). Oja, ook nog mini dinosauriërs en een leguaan in roze (turquoise). In Chiapa gegeten bij een Italiaanse tent, waar Herm de pizza van de buurman kreeg en vice versa, maar gelukkig voor zijn eigen pizza mocht betalen; die was een stuk goedkoper. Terug, een gratis bus het dorp uit (echt aardig die Mexicanen) en een local bus terug naar Jovel die goedkoop was, maar vies en erg warm.In Jovel geprobeerd een nieuw lensje te kopen voor Herm's camera, maar die maat hebben ze hier niet. Wel 4 nieuwe rolletjes Fuji foto's die toch erg hard gaan (nieuwsgierigheid denk ik). Herm ziet er uit als een Engelsman in Spanje; lekker verbrand (had hij maar z'n lange broek aan moeten houden...). 's Avonds lekker gegeten en vroeg naar onze hut, want morgen vertrekken we al om 6.30 uur naar de Guatemalteekse border. P.S. We zullen ons openhaardhutje wel missen.

Dit was een hele lange, zware dag waarop we eigenlijk niets anders hebben gedaan dan van de ene bus op de andere springen. Maar goed, for the record; om 5.15 ging de wekker af (Jofel!). Spullen pakken en naar de bus gelopen (ontbijt: 1 muffin en 1 bakje yoghurt). Samen met wat Mexicanen en een Frans stel in een riante bus naar de grens gereden, daar uitgecheckt en een taxi genomen door 3 km niemandsland. Voor de Guatemalteekse grens gewisseld tegen een slechte koers, maar er is niets anders, daar ingecheckt, weer een mooie stempel. Rugzak op het dak. Binnen 10 min. een oude, rammelende, levensgevaarlijke en overvolle schoolbus genomen naar Huehuetenango. Wat een klotetrip was dat zeg, door de bergen, langs ravijnen, rammel, rammel, ik moest toen al plassen, rammel, rammel, stof, stank, honger. Eindelijk in HueHue (hè hè) het geld teruggevraagd omdat we betaald hadden tot aan Guatemala City en daar wilden we echt niet naar toe. Gelukkig sprak de Franse dame zoveel Spaans dat dat lukte. Binnen 1 minuut een bus ingeduwd die naar Panajachel zou gaan, moest nog steeds plassen, honger. 19 De bus stopte niet (was wel gezegd) om te eten en zelfs niet om te plassen, ou contraire, hij stopte zelfs nauwelijks voor mensen die in wilden stappen. Maar we zaten hier iets beter (minder vol) en het samenspel tussen de chauffeur en de kaartjeserkoper / mensen intrekker / uitduwer /bagage opdak gooier / deur opener / seiner voor medeweggebruikers / claxon bediener was heel amusant. De bus heeft nog wel een kwartier stil gestaan, daar waar mannen aan de weg wertkten, maar daar zat het vol met Indianen en dat plast zo moeilijk. Dus volhouden maar weer, het was wel een goede chauffeur, wat scheurde die man de bochten door, bij elke bocht (en die waren niet te tellen) schoof je van links naar rechts over je bankje. Bij de kruising koezen we ervoor om naar Chichicastenango te gaan omdat hier morgen markt is en dan zondags pas weer en wie weet willen we wel sneller door. Dus weer een taxi voor onze laatste quetzals (alweer 20 dollar eerder heengejaagd). Het is hier vreemd genoeg duurder dan in Mexico dus dat is even wennen. We hebben een mooi hotel, kamer zonder wc of douche maar het gedeelde sanitair is heel schoon en er is warm water! Lekker gegeten, kan ook niet anders als je zo’n honger hebt. Nog even het dorp in waar volop gebouwd werd voor de markt van morgen. Cola en rum gekocht en nu zitten we op een mooi terras voor onze hut. Morgen dus de markt

Op om 7 uur, for a change, ontbeten en op naar de markt, dat was inderdaad overweldigend. Je kwam echt ogen te kort, niet alleen alles dat verkocht werd, er liepen en ook zoveel mooie, interessante mensen (Indianen). Ongemerkt hebben we een rolletje vol geschoten, of ze mooi is vraag twee, want we durfden allebei niet rechtstreeks te fotograferen, maar we zien wel. Kadootje voor Hans gekocht; koper doosje met gewichtjes die ze op de markt gebruikten, voor V een echte Guatemalteekse(?) muts , een mooi hesje voor Herm, haarband die op Indiaanse manier werd ingevlochten voor Marit, worry dolls voor wie dan ook; kortom het geld vloog weer weg. Tussendoor een busje geregeld die om 14.00 uur naar Panajachel ging. Nog een paar spontane Nederlandse potten ontmoet, die geen Marlboro van me wilden want die waren homo onvriendelijk. Herm dacht eerst dat een van hen man was (oh ze had wél een baard) maar het waren toch echt dames. Wel de spontaanste Hollanders tot nu toe. De markt was echt heel leuk, vooral ook het meer lokale deel waar groente, fruit en freubels verkocht werden. Salade gelunched, fax gestuurd naar Hans en Turba, bellen kostte 50 gulden en het geld gaat al zo hard, nergens voor nodig. Busje naar Pana. Vlak voor we het prachtige uitzicht zouden krijgen begon het toch te gieten, niet gewoon meer. Dus rennen naar ons hotel, pyjama trouwens aan en maar even gaan lezen, want buiten was niet veel te zien. Toen het droog was, naar het dorp gelopen, toeristisch maar heel aardig. Een waanzinnig kado voor V gekocht (jarig geweest, vandaar), een cassette met oerwoudgeluiden uit Tikal, voor onszelf ook maar een meegenomen. Prachtig. Toen, heel spontaan, een tocht geboekt voor morgen: de vulkaan San Pedro beklimmen! Om 6 uur (!) melden, boottocht, ontbijt, 4 (!) uur klimmen, foto's maken van het uitzicht en 2½ uur dalen, boottocht en half dood om 17.00 uur terugkomen. Fijn! Maar ja, de hele vakantie staat al in het teken van vroeg op en hard werken, dus dan kan dat ook nog wel. Nog even gegeten bij het meer dat dan echt gigantisch groot is, en heel mooi met die vulkanen op de achtergrond. Goed en duur gegeten en nu maar proberen om vroeg te slapen want: vroeg op. Waar zijn we aan begonnen? Overigens, het een bergen hier: de weg van Chichi naar Pana; alleen maar stijl omhoog en omlaag, waanzin! Wel mooie uitzichten, en ook wat opbeurende kruizen langs de weg.

Zo… Wat valt er te vertellen, dat het dodelijk was, da’s zeker. We waren om 5 uur op, dat was al een slecht begin (snachts keihard vuurwerk overal, moederdag). Martin was op tijd en bracht ons bij de boot; de gids (Domingo) bracht ons vliegensvlug dwars over het meer naar San Pedro. Mooie zonsopgang, mooi meer. Naar zijn huis gegaan en daar ontbeten: Mexicaanse eieren (ei, tomaat, ui), tortilla's gebakken door Oma aan een mooie oude oven waar de kat zich lag te warmen, een bruine bonensaus en Guatemalteekse koffie die we lekker vonden. Op advies van Domingo nog wat extra water gehaald (min. 1 liter p.p.) en toen begon de tocht. De weg het dorp uit was supersteil, en al snel kreeg ik ademnood (hoog hier), het werd ook warm. Op een gegeven moment gingen we van de weg af en moesten we klauteren over rotsen en tussen koffieplantages, dit duurde lang, toen kwamen de maishellingen (je kan je toch niet voorstellen dat iemand op zo'n hoogte nog iets verbouwt). Op dat moment hijgde ik al zo verschrikkelijk, dat Herm zich afvroeg of het wel goed zou gaan. Ik had gewoon echt geen lucht, was bijna aan het hyperventileren, maar goed, de bomen kwamen in zicht, het kon nooit ver meer zijn. Ach ja... Het was nog wel ver, heel ver zelfs en het pad werd alleen maar steiler, soms moest je echt op handen en voeten klimmen, dit kon geen hiken meer, dit was bergbeklimmen. De overheersende gedachte was: er komt geen eind aan... daarbij: volgens mij heb ik 40°C koorts, en het gevoel dat je hebt als je zwaar aan de diarree bent; zwakke benen, slap en misselijk. En toch doorklimmen, er was geen normaal stukje bij, het ging alleen maar steil omhoog. Op een gegeven moment liepen we slechts 10 stappen, even rust, 10 stappen, rust. Het was hel. We kwamen veel jongeren tegen die de vorige nacht op de berg hadden doorgebracht en eentje vertelde: "Nog een uurtje naar de top!" Toen werd ik echt depressief; ik had het helemaal gehad, laat die gids maar beneden storten, ik kan niet meer. Uiteindelijk zei de gids: "De top." Gefeliciteerd, maar er was dus geen reet te zien. Ja, het was nog een kwartiertje (dat was bij hem een half uur naar the viewpoint). Ik was in staat tot moord. Dat laatste stukje was zo mogelijk nog erger; ik bedoel, we waren toch al op de top? En dan weer klimmen? Net zoiets als de tandarts zegt: "Ik ben klaar met boren", en dan nog even doorgaat. Boven aan (de top-top denk ik) werd het net mistig. Tja, ook geen uitzicht; sterf allemaal maar, het kan me niet meer schelen. Ik ben op een rots gaan zitten en m'n marsen (2 stuks) op gaan eten, ik zou niet meer bewegen. De gids en Herm lopen nog 10 meter hoger, ik niet. Sterf! Maar toen begonnen de wolken een beetje te bewegen, en heel even zag ik een glimp van een uitzicht. En dat was mooi genoeg om nog 10 meter te klimmen. Ja, dit was de top top top, na een paar minuten waaiden de wolken weg. TERING, wat was dat mooi. Net zo hoog als je uit een vliegtuig (3 km). Het meer, de dorpjes eromheen, de bergen, de wolken; het was heel gaaf. Genoten en een beetje bijgekomen en ja hoor: terug. We zagen er een beetje tegenop, maar zeker tot het begin (het steilste) zeg maar, tot de koffieplantages viel het mee. Het was klauteren, vallen, glijden, maar niet zwaar. Herm is een waardeloze Tarzan, want elke liaan die hij pakte brak af (en hij boem op de bips). Domingo maakte ook nog een fijne tuimel, tuimel, er werd weer gelachen. Vanaf de koffieplantage ging alles zeer doen: tenen, hiel, knieën; bij elke stap: auw. Maar mentaal was dit minder erg; we waren op de terugweg. We waren om kwart over 7 vertrokken, om 12 uur (!!) op de top top top, om half 1 aan de afdaling begonnen en om kwart voor 4 beneden! Laat dat eens tot je doordringen, heel erg. Wat waren we bij toen we aan boord van de (public) boot mochten, cola'tje, buitje, zalig. We zagen er ook niet uit, baggerzwart, maar we couldn't care less. De boot duurde veel te lang, 1½ uur, maar ook daar kwam een einde aan. Lopen (!) naar onze hut, douchen (zalig), rum cla en even lezen op bed (dat was 18.00 uur). We schrokken om 22.15 uur wakker – honger! Alles was al dicht... Weer terug naar bed dan maar. We hebben besloten dat morgen een rustdag wordt: geen wekker, geen plannen. Voor het eerst! We hebben ook besloten dat dit de zwaarste tocht was die we ooit hebben gemaakt! Echt waar. Ben benieuwd of we spierpijn zullen hebben...

Ja dus, behoorlijk; het viel vanmorgen nog wel mee, maar in de loop van de dag gingen er steeds meer ledematen protesteren. Het zal morgen nog wel fijner zijn. Zelfs een borstspier doet pijn. Iets te lang aan een liaan gehangen, denk ik. Overigens wél tot 8.00 uur uitgeslapen! Riant. Verder hebben we gedaan wat we ons hadden voorgenomen: niets, nix, niente, nul, nada: zalig. Het meest spectaculaire van de hele dag was nog wel de enorme stortbui van vanmiddag 16.00 uur af. Toen we vanavond (20.00 uur) wilden gaan eten, goot het nog en dus konden we de regenjassen gebruiken, leuk! Sandalen, blote voeten, korte broek, regenjas en dan in de hozende regen; de straten veranderden in snel stromende beekjes. Heel tropisch. Maar verder dus niets te melden. O ja, morgen gaan we weer gewoon verder; om 6.00 uur komt de bus ons halen, naar Antigua.

Vanmorgen dus vroeg op (5 uur). De bus was mooi op tijd en we waren hoopvol gestemd; hij reed ook als een dwaas (hard), dus dachten wij vroeg in Antigua te zijn. Maar: de bus kreeg een lekke band, en dus vertraging, en daarom moest hij eerst naar Guatemala City airport omdat de enige medepassagier daar om 8.30 uur moest zijn. Kortom wij waren een uur later in Antigua dan gepland, maar niets aan te doen. We wilden naar "Posada Asjemenou" , ik bedoel die naam, daar wilden we meer van weten. Het bleek een prachtig gebouw met tuinen en fontein. We kregen een bungalow toegewezen en Herm ging terug om in te checken (wel duur trouwens), ik liep even rond en keek door het raam van bungalow no 10. GAAF! die moesten we hebben, dat lukte gelukkig. (6 luiken, deur). De kamer is groot met douche en toilet via een trap bereikbaar en een soort overloop achter de bedden, nou ja, zie foto’s. Antigua ingegaan, vreselijk mooie stad, heel oud, veel kleuren en veel oude, ingestorte kerken qua aardbevingen. We hebben veel gezien, zelfs een albino Indiaanse vrouw. Het is echt de mooiste stad tot nu toe, hoewel is het eigenlijk wel een stad? Ik heb nog tickets gekocht voor $50 naar Flores. Nog 2 leuke details: we vliegen met een 21-persoons vliegtuig (Cessna?) en we worden om 5 uur opgehaald in ons hotel! We krijgenwe het voor elkaar. Op dit moment: rum en coke in de tuin. O ja, kado voor Turba: verzamel-cd van Anna Gabriel. En deze toko heeft inderdaad een Nederlandse eigenaar.

Dat betekent, het einde, eindpunt, nou daar lijkt het ook wel op. Vanmorgen (zalig) om 4.45 uur op. Busje was er al. Voor 5.00 uur naar het vliegveld waar we werden afgezet op een soort Schiphol-Oost. Via een kantoortje mocht je je rugzak laten wegen in een hangar en net daar buiten stond onze vrotter. Vreselijk klein; foto's gemaakt, de piloot kwam even langs en maakte voor 2 Hollandse dames een foto van hev voor zijn vliegtuig (waar maak je dat nou mee?). We mochten het vliegtuig instappen samen met 3 miljoen chicks. Gelukkig was het een prima vlucht, heel rustig, mooi uitzicht, zelfs een soort ontbijt (nou ja). Aangekomen, besloten we om naar El Remate te gaan i.p.v. naar Flores waar iedereen naar toe gaat. El Remate ligt aan hetzelfde meer in de richting van Tikal en is (itt Flores) heel klein, bijna niets. Zelfs in de Eenzame Planeet stond er bijna niets over in, maar we namen de gok. Een folder op het vliegveld waar 6 prachtige foto's/plaaten op stonden en een gedeelde taxi met Rachel; Vamos! Aangekomen het eerste adres gecheckt, daar beheerde een Duitse (?) dame tig Flintstone hutten uit gepleisterde grotten, zo open als wat met twee bedden en hangmat in elk (meer niet). Het kan te gek ook (geen water, douche, w.c., licht, iets om je rugzak in op te bergen) wel een leuke aap daar, maar ja als die 's nachts komt spelen lijkt het me minder. Ik zou op de rugzakken passen en Herm ging verder kijken (it's hier erg heet), kwam ie 15 min later met een pick-up terug. Samen met Don David, een oudere Amerikaan die hier al 22 jaar woont, een groot Gringo park begonnen is in El Biotopo maar dit heeft verkocht tijdens de oorlog. Nu heeft hij dus 3 bungalows gekocht aan het meer, met prachtige tuin, hangmat-resting place, een mooi huis waar hij, vrouw en kind zelf in wonen en waar wij mogen eten en wat dan ook. Geweldig, het was te warm om naar de jungle te gaan (volgens Peter, onze buurman die reisboeken schrijft) en dus konden we 4 uur rusten in de hammocks, schaduw, koel briesje van het meer, uitzicht op een kudde paarden. GAAF. Om een uur of 3 richting El Biotopo, dat was wel aardig maar veel vochtig en warm, wij zagen: hele grote vlinders, 1 mooie vogel: rood, div. hagedisjes, een gigantische kolonie army-ants, zoveel dat je ze zelfs kon horen! (ze zijn ook gevaarlijk, ik was op sandalen -slim- en Herm heeft me er over gedragen), 3 slangen, waarvan één bijna onder mijn voet en ik ineens bleek te kunnen hoogspringen (achteraf is dit zonderlijk). David heeft 5 dagen in de jungle doorgebracht en niet één slang gezien, die van ons was waarschijnlijk gifitg, en als laatste 36 triljoen muggen, het leek wel The Birds, maar dan The Bugs. Enfin: uit de jungle een duik in het meer. Qua warm, het water bleek pislauw, maar toch lekker. We komen uit het water en het gaat regenen, het gaat gieten, het stort. Geen plastic zakjes voor de camera's -dom-. We hebben het allemaal overleefd, gedouched en om 7 uur konden we gaan eten. Prima voedsel, Rachel was ook aanwezig en verder twee Amerikaanse vriendinnen. David, Rosa en dochter kwamen net thuis toen wij dachten vroeg naar bed te gaan. Toen werden de verhalen zo leuk dat het nu toch bijna 23.00 uur is; op zich geen probleem ware het niet dat als je Tikal wil bezoeken moet je gewoon de bus van 4.15 uur nemen! Niet normaal meer, maar oké. Als ik al zal slapen want het barst hier van de enge beesten, tarantula's, schorpioenen, slangen dus en David had een kever zo groot als de palm van mijn hand (in een potje op alcohol) en er moeten nog grotere zijn. Hij ving deze avond nog een leuk beest, een soort lange, zwarte wesp. Hij bracht ons net naar de hut en zei: als je naar de wc gaat, schijn dan eerst met je zaklamp, just in case... Fijn gevoel is dat. En kikkergeluid en krekels. Guess what? De wekker liep af om 3:45 uur, een nieuw record geloof ik, aangekleed en in pikdonker naar buiten (zaklamp mee). De honden uit de buurt waren het er niet mee eens, wat gingen ze tekeer zeg. De bus was perfect op tijd; op naar Tikal. En zo kwam het dat we om 06:00 uur boven op Tempel IV zaten, wel een hele klim: steil over rotsen, je vasthouden aan boomwortels en als laatste verrassing een ladder loodrecht omhoog voor het laatste stukje (pijn in je ballen). We wilden zo de zonsopgang boven het oerwoud zien (Tempel IV is 64 m hoog), maar je kan niet altijd mazzel hebben, het was wat mistig. Evenzogoed een mooi uitzicht; de mist trok weg, de zon kwam er alleen niet echt door, maar zover je kon kijken: oerwoud en dan de geluiden! Vooral de howling monkeys, die klonken als schreeuwen van roofdieren, heel gaaf. Toucans, papegaaien, prachtig. Heel Tikal was mooi, vooral omdat het dus midden in het oerwoud is; je hebt niet alleen ouwe gebouwen om van te genieten maar ook een geweldige omgeving. We hebben onze portie klimmen wel weer gehad. Vroeg opstaan en klimmen, daar houden we ons mee bezig. Om een uur of 11 hadden we het wel gezien, al moet je er volgens de Eenzame Planeet twee dagen over doen. Gegeten en met de Amerikaanse meiden een taxi terug genomen. Gedouched, dat was wel nodig! En een lekkere hammock middag – de rum is op helaas. Toen we naar David's en Rosa's huis liepen om te eten zagen we een heuse tarantula, gewoon in de tuin. Rosa zei dat ze onschadelijk of ziek was en bovendien klein; ze kunnen veel groter worden – brrrr. Goed gegeten, gekletst en nu weer op tijd slapen, want morgen naar Belize! (gek van de insecten hier). 6:30 op valt dus wel mee.

Guess what? De wekker liep af om 3:45 uur, een nieuw record geloof ik, aangekleed en in pikdonker naar buiten (zaklamp mee). De honden uit de buurt waren het er niet mee eens, wat gingen ze tekeer zeg. De bus was perfect op tijd; op naar Tikal. En zo kwam het dat we om 06:00 uur boven op Tempel IV zaten, wel een hele klim: steil over rotsen, je vasthouden aan boomwortels en als laatste verrassing een ladder loodrecht omhoog voor het laatste stukje (pijn in je ballen). We wilden zo de zonsopgang boven het oerwoud zien (Tempel IV is 64 m hoog), maar je kan niet altijd mazzel hebben, het was wat mistig. Evenzogoed een mooi uitzicht; de mist trok weg, de zon kwam er alleen niet echt door, maar zover je kon kijken: oerwoud en dan de geluiden! Vooral de howling monkeys, die klonken als schreeuwen van roofdieren, heel gaaf. Toucans, papegaaien, prachtig. Heel Tikal was mooi, vooral omdat het dus midden in het oerwoud is; je hebt niet alleen ouwe gebouwen om van te genieten maar ook een geweldige omgeving. We hebben onze portie klimmen wel weer gehad. Vroeg opstaan en klimmen, daar houden we ons mee bezig. Om een uur of 11 hadden we het wel gezien, al moet je er volgens de Eenzame Planeet twee dagen over doen. Gegeten en met de Amerikaanse meiden een taxi terug genomen. Gedouched, dat was wel nodig! En een lekkere hammock middag – de rum is op helaas. Toen we naar David's en Rosa's huis liepen om te eten zagen we een heuse tarantula, gewoon in de tuin. Rosa zei dat ze onschadelijk of ziek was en bovendien klein; ze kunnen veel groter worden – brrrr. Goed gegeten, gekletst en nu weer op tijd slapen, want morgen naar Belize! (gek van de insecten hier). 6:30 op valt dus wel mee.

Het was weer zo'n dag, vroeg wakker (vanwege de papegaaien die ruzie hadden), prima ontbijt van Rosa, betaald met onze laatste quetzales en David bracht ons naar het kruispunt. Daar een uur staan bakken; de bus was laat en toen hij kwam bleek hij vol, niet zomaar vol maar over-over-vol. We persten ons erin en de reis begon. Geen asfalt, dus bump bump, warm en dan een zwangere, dikke Gualteekse duwde histig haar bilnaad tegen mijn bovenbeen; ik had daar echt geen behoefte aan, maar kon geen kant op, minder. We stopten nog even omdat de chauffeur moest eten, zagen daar twee leuke mini biggetjes. We gingen verder en ook de bilnaad was weer van de partij ; op een gegeven moment kon ik zitten, dat was even lekker. De grens: dat ging heel makkelijk, traveller cheques gewisseld op straat (!) en gelopen naar de Belize-office; een andere wereld! Echt, dat verschil was zo frappant: vrolijke drukke, grote negers, reggae-muziek en we konden zo door zonder te betalen (iit een Zwitser die 100 Belize Dollar moest dokken). Taxi genomen naar San Ignacio, vrolijke mensen, asfalt op de weg, ook heel prettig, en naar Martha’s Place. En wie zagen we daar: Peter (uit El Remate). We besloten ook maar om hier te trouwen. Martha belde meteen de burgemeester voor info en Peter leek het een leuk artikel (front page news). We hoefden alleen maar even een licence te halen in Belmopan, dan konden we zo trouwen. Nu, dat liep ietsjes anders. In 36 verschillende kantoren geweest, formulieren ingevuld die moesten we laten tekenen door mr Brown en daarna betalen bij een ander kantoor en dat was al dicht. Door te smeken kreeg ik haar zover dat ze het betaalkantoor belde om te vragen of ze even op ons wilden wachten; dat lukte. Mr. Brown bleek een fruit-, Coca-Cola- en sigarettenhokje te hebben op de markt, maar was ook minister / justice of peace. Hij was vriendelijk en tekende voor ons. Bij de Treasury konden we wel betalen met traveller cheques, maar dan moesten we die eerst daar ondertekenen. Gelukkig kon het ook met US dollars. We dachten dat we er waren. Terug naar het eerste kantoor; de meneer die moest tekenen (dat was nog het enige dat moest gebeuren) was in een meeting... wachten. Toen kwam de secretaresse van the minister en vertelde dat we nog maar net in Belize waren; dat was fout , je moet hier minstens 3 dagen zijn. Smeken hielp niet meer; we mochten vrijdag terugkomen. Nou ja, we zijn een heel eind gekomen en kunnen eventueel vrijdag trouwen (200 Belize dollar). Alleen kan Peter dan niet getuigen, dus wel jammer; want wij willen wel in een of ander artikel. Nu gedouched en wel op ons balkon. Rum en cola. Morgen kanotocht door grotten, geloof ik; de gids (een rasta, reggae, cool man) is een beetje onduidelijk. We zien wel. Note 1: hoe we het doen doen we het, maar na 15 min. in welke hut/kamer dan ook, is het een teringbende! Note 2: waar we ook zijn, als Herm aan het bier / de rumcola uit zit is het: “ Het bevalt me hier wel...”. Vanavond goed gegeten bij Martha (ik ken inmiddels Mexicaanse, Guatemalteekse + Belizeaanse pizza's!) en gezellig geouwehoerd met 2 Canadezen die hier gaan werken. Note: we zijn leuk bruin! Bruine armen, schedel en onderbenen, wit lijf en Karel voeten!

Vanmorgen uitgeslapen tot 7:00 uur, lekker ontbeten en daar was David. Hij vertelde ons dat beter zou zijn als we met meer mensen gingen, want de weg was zo slecht, vooral nu met de regen. Hij wilde vast meer gewicht in de auto dan kwamen we de bergen wel op. Hij zei dat hij ons niet de dood in wilde jagen vlak voor ons trouwen, de optimist. Er zaten nog 4 Israëli's te eten en na lang nadenken gingen ze alle vier mee. “Are you in a hurry man”, gaat hier inderdaad op. Alles ging op z’n elf-en-dertigste; nog even een baterij, nog even een boot, nog even tanken. Enfin het duurde wel even voor we echt vertrokken. De weg was slecht, de auto ook (al vond David van niet), maar het viel me mee. Het was niet eng, alleen ruig; hij ging met die bus zelfs door een ondiep riviertje. Lachen. Ondertussen goot het; daar heb je in de grotten gelukkig geen last van. Goede keuze. De omgeving is mooi; Ardennen met palmbomen, mooie paarden, we reden ook nog door een gebied met Amish-people. Leuk om dat eens ‘live’ te zien. Zelfs de zwarte Amish hadden een bloempot-kapsel en tuinbroek. Paard en wagen, zelfs een ploeg met paarden ervoor. Leuk. Bij de grot aangekomen de kano's te water gelaten. Wij hoefden niets te doen behalve de lampen te richten en de kano’s van elkaar te houden. Het was een prachtige grot, héél hoog op sommige punten, vreselijk mooie stalagtieten en -nieten, vleermuizen, catfish, bruggen van steen en zelfs een begraafplaats van Maya's (skeletten, botten en kruiken) je werd er stil van. Ook nog een stukje geklommen om de botten beter te kunnen zien, en David kletste maar door. Het was een mooie, lange tocht. Op een gegeven moment konden de kano's niet verder. David is ooit verder gegaan (lopen en zwemmen) en dat kostte nog 10 uur, daar is er een bron. Terug in de bus was iedereen moe, en we hebben niks gedaan behalve genoten. We waren smerig. Gedouched en straks is het al weer tijd voor diner. Oh: diner was héél goed én Martha heeft een Amerikaanse ‘reverend’ gevonden die ons morgen, wanneer dan ook, wel wil trouwen; van tevoren even bellen want hij gaat in de tuin werken en wil zich kunnen omkleden. Het kan hier (in Martha's place, of all places!) maar hij weet ook een leuk plekje bij de rivier. We hopen maar dat het niet gaat regenen.

Nu schrijft Herm even, want Marit is te blauw om d’r benen te staan, laat staan om te schrijven. Dat krijg je van dat getrouw. Vanmorgen weer naar Belmopan met echt de alleroudste bus die we ooit gezien hebben. Ongelooflijk. Terug van het ministerie was alle papierwerk zeer snel rond. (Tegen verwachting!) Vanmiddag geluncht, gedronken, geschoren, gedouched en gekleed voor het gebeuren. Marit afwisselend in korte spijkerbroek, sarong en indianenjurk. Het werd de spijkerbroek. Totdat Tiffany (dochter Martha) zei: “Heb je geen jurk aan?” Toen werd het de indianen-jurk. David gearriveerd en wij met z’n allen (David, Martha, Tiffany, Marit en Herm) naar James Golden. Daar ontmoetten wij een strenge doch humorvolle Amerikaanse “Reverend”. Getrouwd met foto’s en al. David zenuwachtig. Weer terug in onze “trouwauto” naar Martha's kitchen. Daar trakteerde Martha op pizza en bier en verder zijn we gewoon dronken geworden. Van de huwelijksnacht kwam niet veel meer terecht. We hebben nog wel met Turba gebeld. Marit schrijft verder. “nou blauw? Meer vettig van alle emoties”. Zoals de reverend zei: “Have a good swim” and I did.

Vanmorgen vroeg op, geen kater, moest plassen en vond net buiten de deur een glas met M&M's, een mooie roze strik en een envelop met een kaart qua felicitaties voor the wedding. Het was van de twee Ierse buurmeisjes (die we 45 min. hadden gesproken!) en er stond een gedicht op, zo geweldig! Als we nog een feest geven komt die zeker op de uitnodiging: The "What did you do today?" poem:

It was the year ninety-six
in the fine month of may
that a Dutch couple chose
as their wedding day

Not a clog to be heard
not a tulip in sight
but love's universal
the moment was right

On a Mayan hillside
they both said "I do"
while Martha looked on
Marit took Lamboo

Their wedding took place
in the land of Belize
Their life one long honeymoon
to start in the Cayes (Keys)

And may all roads be happy,
may your backpacks be light,
may your travels together
always be a delight.

Nou dat is toch geweldig, dat hebben ze 's avonds nog even snel geregeld - onwijs. Goed ontbeten en op naar de bus (dag allemaal!). We hadden mazzel, konden mee op een express bus en in ruim 1½ uur waren we in Belize City, waar het goot! Mijn regencape bleek geweldig, als de klokkenluider van de Notre Dame liep ik met rugzak om en de cape erover. De boot was snel gevonden maar „Go Slow” geldt voor alles, dus mochten we nog een uurtje wachten. In de stromende regen vertrokken we in een groot open speedboat met 2 dikke motoren erachter, wat een leuk gezicht was dat, al die mensen in regenjassen, een groot zeil over ons heengetrokken, de wind die rukte aan dat zeil en die verzopen koppies en Beng Beng over de golven. Het was een mooie tocht, en zowaar, het weer klaarde op. Caye Caulker is leuk, warme wind, palmbomen, zand. We hebben een mooie, dure hut met uitzicht op zee, het is tenslotte nu een huwelijksreis geworden. Vanmiddag niet veel meer gedaan – weer regen - gelezen, geslapen, later heel goed gegeten en wat gelopen. Morgen willen we gaan snorkelen – tsjauw.

AUW! We zijn echt domme toeristen, zo vaak gewaarschuwd en dan toch verbranden als je gaat snorkelen! Vanmorgen relaxed opgestaan na een warme nacht (plastic kussen) vol zandvlooien (ook al auw) en bij het ontbijt vonden we Rus Creek waar de Ierse meisjes over verteld hadden, we zouden om 11:00 uur weggaan. Dat gebeurde ook. Een grote roeiboot met 13 (!) man aan boord. De regen werd minder en al snel werd het gewoon bloedheet. Het eerste plekje om te snorkelen was gewoon goed, mooi koraal en visjes. Maar toen begon het echte werk. Op een andere plek zouden we rays en sharks zien, nou en of. Al heel snel kwamen er een stuk of 5 stingrays naar boven en ze bleven netjes onder je zwemmen, maar “soon-come” was er nog niet, wel een nurse shark, dat is ook even wennen in het begin, wel mooi van zo dichtbij. En het lijkt zo onder water of ze uit het niets te voorschijn komen, spectaculair. Ron ging nog even vissen bij het rif en wij zaten even in de boot bij tekomen toen hij er ineens was “soon-come”, een spotted eagle ray! Snel het water in en Ron geroepen, maar dit beest bleef niet op een afstand, hij zwom onder je, boven je, vlak naast je; je wist niet waar je kijken moest. En hij was zo mooi, een soort dolfijnenkop met een neus die helemaal plat naar achteren kon, vlekjes over z’n hele rug en prachtige ogen; hij was omstreeks 1½ m breed met een enorm lange staart. Iedereen verzameld en toen mochten we hem voeren. Het was zo schattig. Hij kwam verticaal voor je en deed z’n neus omhoog en dan kon je het voedsel in z’n bek stoppen – zuig – we mochten hem ook op z’n neus aaien (heel zacht en slijmerig), niet op z’n lijf want dat slijm is ook bescherming. Het was een van de mooiste ervaringen. Zo’n gracius als dat beest was, prachtig. Hij had ook een vishaak in zijn vleugels, ach. Er kwamen ook veel haaien bij, die had Ron al vanaf de boot nog gevoerd. Eén haai zwom op een gegeven moment een halve meter onder me door, wel gaaf. We deden daarna nog 2 duikjes, mooi maar het mooiste van geweest. Terug met z’n allen rum-cola gedronken in de speedboot en daarin geconstateerd dat we redelijk verbrand waren. Na de rum even douchen, after sunnen en tukje doen. Toen bleek dat we vreselijk verbrand waren, auw. Prima gegeten en nog even naar 1 + 1, een alternatie- ve bar met live bongo muziek en gezang, alles open en diverse verdiepeningen slap waaibomenhout. Heel leuk en apart tentje, schommels i.p.v. barkrukken en een mooie vertegenwoordiging van de bevolking aanwezig. Het is echt een smeltkroes van rassen hier, diep-donker Creools, Spaans, Blank, Chinees, noem maar op. Mooie mensen. Nu zijn we op en en uit.

Geen specta dag, uitgeslapen tot een uur of 8, kalm aan gedaan want het was heet of meer: HEET. Stel je een sauna voor, voeg daar 80% vocht aan toe en onwijs fel zonlicht, zo was het ongeveer, geen wind, gewoon HEET. Bij elke stap die je deed spoot er een fonteintje zweet uit elke porie, daarbij zijn we lelijk verbrand dus dat voelt al niet al te lekker. We hebben eindelijk geld gewisseld, en morgen gaan we het land alweer uit. Wat gelopen en het eiland bekeken, gelegen in de schaduw, onze boeken ingeruild voor nieuwe, wat zandvlooien van eten voorzien, rum cola gedronken, boot- en bustickets gehaald, hotel betaald, goed gedineerd bij The Sandbox. En na een korte afkoelingsperiode is het opnieuw heet. De wind is weer verdwenen, het is echt afzien. Nu is het rugzakken inpakken, kleren wassen, wonden verzorgen (wat zou je zonder prikweg en after-sun moeten!) Lezen en slapen want de boot gaat om 6:45 (ouderwets gezellig!). Daaaag zandvlooien!

Ok, zandvlooien zijn hier misschien niet maar ik zit nog onder de jeukende prikjes – gek van! Vanmorgen dus ouderwets vroeg op, en naar de boot gelopen, die werd stampvol geladen. Een dikke dame moest zelfs ergens anders gaan zitten zodat op haar plaats twee normale mensen konden, gewoon genant. Maar we hebben het weer overleefd, redelijke bus van Belize City naar Chetumal, alleen de stoel prikte vreselijk in m'n verbrande rug. De grens was weer een leuke ervaring vooral “the wheel of fortune”, je moet op een knopje drukken en dan is het ”pass” in groen licht of "don't pass" in rood en dan kun je uitpakken. Lachen toch? In Chetumal besloten we snel om maar meteen door te gaan naar Playa, dat kon binnen 3 uur met een oude ADO bus. En zo waren we om 7 uur in Playa (het is hier een uur later), gedouched want we stonken behoorlijk, gegeten en wat denk je? Spontaan aan de dunne, allebei! En het eten was zo lekker. Playa is trouwens vreselijk toeristisch, we schrokken er allebei van, al die bruinverbrande gringo's in sexy kleren, dat zijn we niet meer gewend. ... enfin, morgen zien we wel of je je hier nog kan amuseren, voorlopig is het hollen naar de plee alle twee, o jee minee.

Eindelijk een gewone dag zoals een goed Hollands toerist betaamt. Ontbeten, een luchtje door het stadje gewandeld en daarna naar het strand. In de schaduw want de zon is heet en de lichamen nog verbrand. Het eerste Happy Hour begint hier al 11 uur dus half half twaalf al twee bier op. De hele dag door heb je hier wel ergens een happy hour dus veel kost het niet. Verder hebben we gezwommen, gelezen, geluncht zijn we naar de kroeg gegaan. Toevallig kregen we een samenvatting van de wedstrijd Ajax – Juventus. Daarna begon de band te spelen. Variërend van The Cure tot Pink Floyd. Daarna weer Happy Hour dus wel we zijn nu echt gelukkig. De "dunne” aanval van gisteren was snel over. Vanmorgen reeds geen problemen meer.

Na nog een dagje Playa zijn we gisteren vroeg (06.00 uur) opgestaan en met de bus en taxi naar Cancun gereden. Daar hadden we bootje negen uur. Nou ja,bootje? Een supersnelle diesel. De boot zat vol, maar een groep Amerikaanse Cancun-toeristen vond dat ze toch mee kon. Ze gingen wel voorop. Nou dat was lachen. Binnen 5 minuten waren hun mooie kleding en hun opgemaakte kapsels zeiknat! Prachtgezicht. Gelopen en hotel gezocht, het stadje verkend en zitten drinken op een terras. (geen happy hour, jammer). Vandaag heeft Herm met een Mexicaanse divemaster een duik gemaakt naar een van de riffen hier. Heel erg mooi. Daarna naar het strand. Erg warm. Om vier uur daar weg gegaan en de zoveelste fles rum gekocht. Een borrel op de kamer, daar is het koel.