Verslag Namibie

De eerste dag in Namibie en voor Mattie de eerste dag in Afrika, ze vond het spannend. We kwamen vroeg in de ochtend aan en werden opgehaald en naar ons hotel gebracht. In de middag kwam onze camper en die parkeerden we bij het hotel. Wat een gaaf ding, alles erop en eraan, vier slaapplekken, keuken, koelkast en allerlei materialen voor onderweg door de bush. Op het dakterras met uitzicht over Windhoek een paar cocktails gedaan.

Een lange rit van Windhoek naar Sossusvlei waar we voor het eerst onze camper konden testen op de camping, heerlijk. Onderweg een paar tussenstopjes gedaan onder andere, natuurlijk, in Solitaire, een soort oude pleisterplaats in de woestijn. Daar hebben ze echte Nederlandse appeltaart. De volgende dag naar Sossusvlei. Prachtige, heel hoge zandduien die zie constant verplaatsen door de wind. En temidden daarvan een vallei met oude, dorre boomstronken.

Via Walvisbaai waar we een mooie lunch hadden naar Swakopmund. Dat is een leuk, rustig stadje koel gelegen aan de oceaan. Van oorsprong Duits en dat zie je overal aan. Vanuit deze stad hebben we een tour op een quad gemaakt door de woestijn. Een woestijn is dood denk je dan, maar we hebben ontzettend veel leven gezien, van waterdieren (in ondergronds water) tot aan grote zoogdieren en veel reptielen. Ook een tochtje gemaakt over zee, waarbij pelikanen en zeehonden op onze boot kwamen.

Naar Cape Cross. Afhankelijk van het seizoen zitten hier tussen de 80.000 en 200.000 zeeleeuwen. Ongelooflijk. En een ongelooflijke stank, terug in hotel stonken de kleren, rugzak en zelfs de camera. Wel fantastisch om te zien en ook heel droevig, er kropen veel jonkies rond en grote meeuwen pikken de ogen eruit zodat de jongen hun orientatie en moeder, dus voedsel kwijtraken. Ze sterven en zijn dan voer voor de meeuwen.

Weer een lange rit, naar Palmwag. Zoals overal in Namibie bijna geen asfalt, maar goede gravel wegen. Je kunt daar makkelijk met 100 km/u over rijden, wel even inhouden bij tegenliggers om niet teveel met stenen te gooien. Wel heel stoffig, dus inhalen is lastig. Maar truckers die ingehaald worden gaan aan de verkeerde kant van de weg rijden zodat je ze bovenwinds zonder stof voorbij kunt rijden. Overigens kom je niet vaker dan één auto per uur tegen. Onderweg best nog veel wild, tot aan olifanten toe. Damaraland is prachtig, een groot reservaat met veel wild. En heel weinig toeristen, het is nogal afgelegen. Heel mooi was dat we in de verte een groep olifanten aan zagen komen en de gids zei dat het nog weel even ging duren voor ze er zouden zijn. Dus eerst even verder kijken, veel giraffen en andere beesten en een heel boze olifant, gelukkig nog een jonkie. Maar veel veel kabaal smeet hij met zijn poten stof en stenen naar ons. We moesten doodstil zijn, niet praten, niet bewegen, niet fotograferen. Ze zien niet veel en als je stil bent ben je maar een stuk rots of zo. En hij droop af. Weer terug naar de eerdere plek waar de olifanten van eerder die morgen waren aangekomen. En toen bleek waarom, ze kwanen drinken bij een rivertje die daar ontspringt uit een bron.

Etosha is een prachtig, groot park met veel wild. Wij zaten echter niet in de droge tijd waartdoor dieren flink verspreid zaten, er was geen noodzaak om te verzameln bij de poelen met water. Toch hebben we in de twee dagen rond rijden flink wat gezien en hadden we een fraaie ontmoeting met een oude, enorme olifant. Ook heel mooi was een poel in het donker, op een bankje, met een borrel in de hand kijken naar dier als nijlpaarden en neushoorns, die kwamen drinken.

In Okonjima hadden we weer een campingplaats. Ver gelegen van de hoofdgebouwen, dus een ranger bracht ons er heen op zijn quad. Op onze vraag op welke plek we hem konden neerzetten antwoordde hij: “Waar je wilt”. Was de hele plek voor ons, inclusief bijgebouw met toilet en douche. En een grote braai. Best wel spannend zo helemaal alleen in de nacht. De volgende morgen op gamedrive en wel specifiek op jacht naar luipaarden en cheetas. En wat een dag werd het. Luipaarden zie je bijna nooit en als je er een ziet ligt ie meestal te slapen. Nu niet, hij kwam uit het bos, gaapte en krabde aan een boom en kwam recht op ons af. Ik heb toen de foto van mijn leven gemaakt en was er emotioneel van. In de middag vanaf de auto nog een groep cheeta’s gezien. De groep was heel onrustig en op zijn hoede, waarschijnlijk was er een luipaard in de buurt, hun grootste vijand. De volgende ochtend zijn vlak bij de cheeta’s uit de auto gegaan en konden we rustig met ze mee lopen, bijzonder. In de middag nog een luipaard gezien in zijn favoriete pose, slapend.

Na een niet te lange rit weer naar Windhoek, camper ingeleverd en direct door naar viegveld.